Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος: Να γίνουμε Προμηθείς και όχι να παραμένουμε Επιμηθείς

 

Μια ακόμη παγκόσμια ημέρα που όμως δεν μπορεί να περάσει με ευχολόγια ενώ βιώνουμε μια από τις χειρότερες περιόδους της σύγχρονης εποχής εξ αιτίας της αποδοχής μας ότι μπορούμε να συνεχίζουμε να «αναπτυσσόμαστε» σε βάρος του περιβάλλοντος μας. Εχοντας ταυτίσει την «ανάπτυξη» σε παγκόσμιο επίπεδο με τη μεγαλύτερη παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών αλλά και με όσο υψηλότερο εισόδημα είναι δυνατόν, δεχόμαστε να χρησιμοποιούμε όλο και περισσότερους πόρους, να μειώνουμε τις φυσικές εκτάσεις του πλανήτη και να παράγουμε όλο και περισσότερα και πιο επικίνδυνα απόβλητα. Τα πιο τοξικά από αυτά τα τελευταία, εμείς οι αναπτυγμένοι του πλανήτη, φροντίζουμε να τα στέλνουμε για «ανακύκλωση» στις φτωχές χώρες ώστε να μπορούμε να γιορτάζουμε διπλά: και ότι ανακυκλώσαμε και ότι «βοηθήσαμε» τους φτωχούς να αποκτήσουν κάποιο εισόδημα.

Θέλουμε να μην βλέπουμε ότι αυτός ο τρόπος «ανάπτυξης» έχει δύο όψεις: από τη μια οδηγεί σε αύξηση των κερδών για το 1% των κατοίκων του πλανήτη και διεύρυνση των ανισοτήτων και από την άλλη προκαλεί τις «αντιδράσεις» του πλανήτη από την πίεση των ανθρώπων συνολικά για την επιβίωση μας, έστω και αν αυτό οφείλεται στην απληστία των ισχυρών για ακόμη μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου.

Η πανδημία, που οδήγησε τη ζωή μας σε αναστολή εδώ και πάνω από ένα χρόνο, ενώ ταυτόχρονα τερμάτισε την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη και η κλιματική αλλαγή, που εμφανίζεται με τη μορφή όλο και πιο έντονων και συχνών φυσικών καταστροφών, αποτελούν δυό χαρακτηριστικά παραδείγματα που επιμένουν να μας θυμίζουν ότι στραβά αρμενίζουμε. 

Τι κάνουμε; Και εδώ έρχεται το δίπολο ατομική ευθύνη και δημόσιες πολιτικές. Προφανώς ο κάθε πολίτης από μας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και η καθημερινή συμπεριφορά μας μετράει σε ότι αφορά τη κατανάλωση νερού που κάνουμε, το τι σκουπίδια παράγουμε και τι τα κάνουμε, το πως μετακινούμαστε, το που και πως χτίζουμε το σπίτι μας, το πως λειτουργούμε την επιχείρηση μας κλπ. Όμως εδώ και πολλούς αιώνες οι οργανωμένες πολιτείες και οι πολιτικές τους είναι αυτές που καθορίζουν, με τη δράση τους αλλά και με την έλλειψη δράσης, για το προς τα που θα πορευθεί το πλοίο. Και το πλοίο, εκ του αποτελέσματος, αρμενίζει στραβά, ενώ ο γιαλός επιμένει να δείχνει τη σωστή πορεία.

Μια πορεία που θέλουμε να αγνοούμε, ενώ μετράμε διαρκώς πληγές όπως πυρκαγιές, πλημμύρες, ξηρασία, καταστροφή αγροτικής παραγωγής, μη ανθεκτικά δημόσια έργα, μη ανθεκτικά σπίτια, εξαφάνιση των εποχών, εξαφάνιση των μελισσών, εξαφάνιση ζωών κλπ που αποδίδουμε σε δυνάμεις έξω από εμάς. Ετσι εξωβελίζουμε την ατομική μας ευθύνη και δεν αποζητάμε τη δημόσια πολιτική που θα είχε στόχο στη μείωση των κινδύνων και των ζημιών, συνεχίζοντας την ίδια πολιτική μου υποσκάπτει το μέλλον μας και κυρίως των παιδιών μας.

Ως ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΠΟΛΙΤΩΝ έχουμε παρουσιάσει τις θέσεις μας για μια πολιτική που θα συνδυάζει τη διαχείριση του περιβάλλοντος με τη Πολιτική Προστασία στο πλαίσιο της υποχρεωτική προσαρμογής της Περιφέρειας μας στη κλιματική αλλαγή ώστε να πετύχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής με λιγότερες καταστροφές της ιδιωτικής και της δημόσιας περιουσίας μας, με λιγότερες απώλειες ζωών. Ζητάμε περισσότερες παρεμβάσεις στα δάση μας ώστε να μειώνεται η καύσιμη ύλη, ζητάμε καλύτερα σχεδιασμένα δημόσια έργα, ζητάμε καλύτερους νόμους σε ότι αφορά στη λειτουργία των επιχειρήσεων αλλά και αποτελεσματικό έλεγχο, ζητάμε περισσότερες παρεμβάσεις σε ιδιωτικά και δημόσια κτίρια ώστε να είναι πιο ανθεκτικά στα καιρικά φαινόμενα αλλά και στους σεισμούς.

Ως ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ζητάμε να γίνουμε Προμηθείς και όχι να παραμένουμε Επιμηθείς.

 

 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ

• Θεωρώντας, ότι ο νόμος για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας είναι δραστικά τροποποιημένος από την αρχική εκδοχή του, που είχε δοθεί για ολιγοήμερη διαβούλευση.
• Κρίνοντας τον ως νομοθέτημα, το οποίο όχι μόνο δεν προστατεύει αλλάυποβαθμίζει σημαντικά και βάλλει ενάντια στο περιβάλλον, ιδιωτικοποιεί τη διαδικασία της περιβαλλοντικής αδειοδότησης κι επαναφέρει την αναπτυξιακή λογική παρελθόντων ετών.
• Αξιολογώντας τον ως αντιφατικό και με αντισυνταγματικές διατάξεις, εφόσον επιτρέπει τις εξορύξεις υδρογονανθράκων και την εγκατάσταση αιολικών πάρκων εντός ζωνών προστατευόμενων περιοχών, νομιμοποιεί 500.000 αυθαίρετα σε δασικές εκτάσεις και ρέματα και υποβαθμίζει τους Φορείς Διαχείρισης και φύλαξης Προστατευόμενων Περιοχών, παραβιάζοντας ταυτόχρονα την Ευρωπαϊκή νομοθεσία.
• Επισημαίνοντας ότι η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ δεν εισάκουσε τις τεκμηριωμένες επιφυλάξεις των Τμημάτων Περιβάλλοντος, Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων επιστημών και Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, καθώς και το ψήφισμα της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αιγαίου, για την κατάργηση επί της ουσίας της περιβαλλοντικής αδειοδότησης, καθώς και την επισήμανση του ότι το περιβάλλον αντιμετωπίζεται ως χρήση γης και όχι ως προστατευόμενο αντικείμενο (επισυνάπτεται).
• Παραβλέποντας τον κεντρικό στόχο που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για ένα «Πράσινο Σχέδιο», που διαπερνά οριζόντια όλες τις επιμέρους πολιτικές.
• Καταγράφοντας, ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις που αφορούν άμεσα προστατευόμενες περιοχές, δραστηριότητες και εργαζόμενους στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, γεγονός που θα επέβαλε τη συζήτησή του και στο Περιφερειακό Συμβούλιο, με πρόβλεψη λήψης απόφασης, γνωμοδοτικού χαρακτήρα για το Υπ. Περιβάλλοντος.

Το Περιφερειακό Συμβούλιο της ΠΒΑ :

-Ενώνει τη φωνή του μαζί με όσους θεωρούν ότι ο νόμος για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στρέφεται κατά του περιβάλλοντος, υιοθετώντας την άποψη των ειδικών – που τυγχάνει να είναι και επιστημονικός σύμβουλος μας - όπως αυτή του Πανεπιστημίου Αιγαίου και καλεί την Κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα στην τροποποίησή του, με οικολογικό πρόσημο, όπως διατείνεται κι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.

-Καλεί την Ένωση Περιφερειών Ελλάδας ( ΕΝ.Π.Ε.) να αναλάβει το σύνολο των πρωτοβουλιών, προκειμένου να τροποποιηθεί ο Ν. 4685/20 στη βάση των παρατηρήσεων των επιστημονικών φορέων και της οικολογίας.

-Ζητά από την Περιφερειακή Αρχή να προχωρήσει στη σύνταξη ενός σχεδίου προστασίας και αναπτυξιακής αξιοποίησης του περιβάλλοντος της, που να αναδεικνύει τις επιπτώσεις στο περιβάλλον της Περιφέρεια μας από την ψήφιση του Ν.4685/20 και το οποίο να περιλαμβάνει:

• Σχέδια διαχείρισης των προστατευόμενων χερσαίων περιοχών που κινδυνεύουν από χωροθετήσεις δραστηριοτήτων που είναι καταστροφικές για τα οικοσυστήματα και τα είδη που υπάρχουν σ’ αυτά. Το σχέδιο οφείλει να έχει διπλό στόχο τη προστασία τους και την ανάδειξη τους ως βασικό στοιχείο του σχεδίου εναλλακτικού τουρισμού στα νησιά μας αλλά και συνολικότερα ενός σχεδίου βιώσιμης ανάπτυξης για τη Περιφέρεια. Τώρα με τον νέο νόμο και το επίπεδο ΑΠΕ κάθε μεγέθους μπορούν να εγκατασταθούν σχεδόν οπουδήποτε με βάση την προηγουμένη ιδιωτικοποιημένη συνοπτική διαδικασία και έτσι η σχετική προστασία που παρείχε το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού & Αειφόρου Ανάπτυξης για τις ΑΠΕ, καταργήθηκε.
• Σχέδιο διαχείρισης του θαλάσσιου πλούτου των νησιών και ειδικά των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών που υπάρχουν σε όλα τα νησιά με βάση τα συμπεράσματα της μελέτης PHAROS4MPAS που εκπονήθηκε με τη συμμετοχή του Περιφερειακού Ταμείου Ανάπτυξης και αφορά στη «Συνύπαρξη των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών και των θαλάσσιων δραστηριοτήτων στην ΠΒΑ. Τα θαλάσσια οικοσυστήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά για τα μικρά νησιά της Περιφέρειας και είναι υπό εξαιρετική πίεση όπως φαίνεται και από πρόσφατα πρωτοσέλιδα όπου αναφέρουν ότι τα νησιά μας πρωταγωνιστούν στην θανάτωση πολλών ατόμων φώκιας, ειδικά της προστατευόμενης monachus-monachus.
• Σχέδιο Ενεργειακής μετάβασης και ενεργειακό σχεδιασμό με ήπιο χαρακτήρα βασισμένο στις ανάγκες των νησιών. Αντί της επιλογής ήπιων μορφών ενέργειας από όλο το φάσμα των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, τα νησιά μας φαίνεται να απειλούνται από τα μελλοντικά φαραωνικά σχέδια για ΒΑΠΕ στο Β. Αιγαίο. Έργα τα οποία θα απειλήσουν τη μοναδική βιοποικιλότητα, τις περιοχές natura και τις προστατευόμενες περιοχές και θα πλήξουν ανεπανόρθωτα την οπτική του πεδίου, τα συγκριτικά δηλαδή πλεονεκτήματα των νησιών μας που αποτελούν τη βάση της τουριστικής πολιτικής καθώς και τον ολιστικό σχεδιασμό της αειφόρου ανάπτυξης.
• Ενιαίο σχεδιασμό Πολιτικής Προστασίας και διαχείρισης περιβάλλοντος. Μέχρι σήμερα η ΠΠ εστιάζεται στην εκ των υστέρων παρέμβαση γεγονός που δημιούργησε αρκετά προβλήματα. Έλλειψη προληπτικής πολιτικής αντιπυρικής και αντιπλημμυρικής προστασίας, μη ολοκλήρωση του σχεδίου προσαρμογής στη κλιματική αλλαγή και άμεση έναρξη υλοποίησης του, λανθασμένοι τρόποι καθαρισμού ρεμάτων κλπ καταδεικνύουν την άμεση ανάγκη μιας σωστής περιβαλλοντικής πολιτικής. Ταυτόχρονα, αντί της προστασίας και της εξασφάλισης των υδατικών πόρων, βλέπουμε ρύπανση του υδροφόρου ορίζοντα και των επιφανειακών υδάτων των ποταμών όπως ο Ευεργέτουλας, στον οποίο συστηματικά απορρίπτονται τα κατάλοιπα των πυρηνελαιουργείων.

Το Σχέδιο αυτό, που θα πρέπει να ενσωματωθεί στο υπό εκπόνηση ΕΣΠΑ για τη περίοδο 2021-27,θα μπορούσε να συμπεριληφθεί και στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Σύμφωνο, μέσω των ευρωβουλευτών, δίνοντας τους την αντίστοιχη πληροφόρηση για την πολιτική-οικονομική –κοινωνική και γεωπολιτική κατάσταση των νησιών μας.

Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΉ ΤΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

Ο φετινός εορτασμός την Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος μας βρίσκει στο μέσο μιας πρωτόγνωρης υγειονομικής κρίσης. Το shutdown που προκάλεσε έχει οδηγήσει σε μια οικονομική και κοινωνική κρίση της οποίας η εξέλιξη και τα αποτελέσματα δεν είναι ακόμα γνωστά.

Δεν είναι λίγες οι φωνές των ειδικών που υποστηρίζουν ότι η σημερινή πανδημία είναι συνέπεια της μείωσης των φυσικών ενδιαιτημάτων (πχ. περιοχές Natura), που είναι απαραίτητα για την υποστήριξη της άγριας ζωής. Η μείωση των περιοχών αυτών οφείλεται τόσο στην «βουλιμία» των αναπτυξιακών δυνάμεων να συντηρήσουν τις αυξήσεις ΑΕΠ και κερδών, όσο και στη πίεση για επιβίωση ενός συνεχώς αυξανόμενου ποσοστού περιθωριοποιημένων πολιτών, ειδικά στις ήδη περιβαλλοντικά ευάλωτες περιοχές του πλανήτη. Έτσι υποβαθμίζονται διαρκώς οι δωρεάν υπηρεσίες της φύσης προς τον άνθρωπο, όπως η δυνατότητα παραγωγής τροφής σε καλλιεργήσιμα εδάφη, η φυσική διαχείριση του κύκλου του νερού και του αέρα, η επικονίαση των φυτών από έντομα, η αναψυχή στη φύση κλπ.

Η αυξανόμενη κλιματική αλλαγή με ακραία καιρικά φαινόμενα και φυσικές καταστροφές (ξηρασία και ερημοποίηση, εκτεταμένες πυρκαγιές, θύελλες και τυφώνες, πλημμύρες, κ.λπ.) αυξάνει ακόμη περισσότερο τις πιέσεις αυτές. Η κλιματική αλλαγή θα προκαλέσει επιπτώσεις που θα είναι αισθητές σε βάθος δεκαετιών έως και αιώνων παρουσιάζοντας πολύ πιο εκτεταμένες και παρατεταμένες επιπτώσεις σε σύγκριση με την πανδημία. Η υγειονομική κρίση αναδεικνύει τον κεντρικό ρόλο της ανθεκτικότητας του περιβάλλοντος στην επιβίωση μας.

Είναι πλέον προφανές ότι η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών διαχρονικά  πρέπει να γίνεται εντός των ορίων αντοχής του οικοσυστήματος, δηλαδή του συστήματος που υποστηρίζει τη ζωή παρέχοντας αγαθά και υπηρεσίες που είναι απαραίτητα για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Το ερώτημα όμως της διατήρησης του σημερινού μοντέλου ανάπτυξης έχει ήδη τεθεί από πολλούς εμπειρογνώμονες. Αμφισβητούν σταθερά αν θα μας οδηγήσει σε ένα ασφαλές «αύριο» ένα μοντέλο που δίνει προτεραιότητα στη λειτουργία της αγοράς και στην χωρίς όρια μεγέθυνση. Μια μεγέθυνση που για να υπάρξει, χρειάζεται ο άνθρωπος να καταναλώνει κάθε χρόνο φυσικούς πόρους 1,7 φορά περισσότερους από αυτούς που διαθέτει ο πλανήτης μας, υπονομεύοντας έτσι όχι γενικά το μέλλον των επόμενων γενεών, αλλά των ίδιων των παιδιών μας.

Σήμερα 42 χρόνια μετά την καθιέρωση του όρου «βιώσιμη ανάπτυξη» στη παγκόσμια ατζέντα, έννοια που έχει διαχυθεί με υπερβολικό τρόπο στον λόγο πολιτικών, πολιτικολογούντων και ΜΜΕ, συνειδητοποιούμε ότι ελάχιστα έχει επηρεάσει την εφαρμοζόμενη πολιτική. Αποτέλεσμα οι 17 παγκόσμιοι στόχοι για τη βιώσιμη ανάπτυξη του 2030, που υιοθετήθηκαν από τον ΟΗΕ το 2015 (SDGs’ 2030), και αφορούν στην εξάλειψη της φτώχιας, στη μείωση των ανισοτήτων και στην αξιοπρεπή εργασία αλλά και στην υπεύθυνη παραγωγή και κατανάλωση, στη διατήρηση της βιοποικιλότητας σε στεριά και θάλασσα κ.α., να φαίνονται πιο μακρινοί από ποτέ.

Ανησυχίες έχουν εκφραστεί δημόσια σχετικά και με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας. Της πρώτης ολιστικής στρατηγικής για την κλιματική μετάβαση και την προστασία του περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας. Ορατός ο κίνδυνος να γενικευθούν αποφάσεις αναστολής ή απορρύθμισης της περιβαλλοντικής νομοθεσίας για τη διευκόλυνση της οικονομικής ανάκαμψης στην μετά covid-19 εποχή. Μια ανάκαμψη που «απειλεί» να διατηρήσει το αναπτυξιακό status quo που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες με την πρωτοκαθεδρία του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα μετά τη ψήφιση του πρόσφατου νόμου για τον «εκσυγχρονισμό» της περιβαλλοντικής νομοθεσίας ο κίνδυνος αυτός είναι περισσότερο από ποτέ ορατός. Στον νόμο αυτόν ως εκσυγχρονισμός νοείται η επιστροφή στη λογική ότι το περιβάλλον αποτελεί εμπόδιο για την ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που θα κινείται στον αντίποδα των παγκόσμιων στόχων, αφού βασίζεται στην έντονη χρήση των φυσικών πόρων -και ιδιαίτερα του εδάφους μέσα από το real estate-, στο φτηνό εργατικό δυναμικό και σε δραστηριότητες που ενσωματώνουν περιορισμένη τεχνογνωσία. Ένα αναπτυξιακό μοντέλο που είναι υπαίτιο σε μεγάλο βαθμό για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας που ζούμε εδώ και κάποια χρόνια, αφού δημιούργησε μια ευάλωτη, μη ανταγωνιστική, χαμηλής προστιθέμενης αξίας και εσωστρεφή οικονομία. Μια οικονομία που είναι βασισμένη κυρίως στην εσωτερική, τεχνητά υποστηριζόμενη ζήτηση υπηρεσιών ιδιωτικής κατανάλωσης (πχ. εμπόριο, εστίαση).

Ακόμη και ο τουρισμός, η λεγόμενη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, έχει εγκλωβιστεί σε αυτό το μοντέλο της μαζικής και φτηνής παραγωγής και κερδοφορεί εξωτερικεύοντας τα κόστη του στην κοινωνία και στο περιβάλλον. Την ίδια στιγμή το πλούσιο και ιδιαίτερο περιβάλλον της χώρας μας και το μοναδικό διαχρονικό πολιτιστικό κεφάλαιο της παραμένουν ως δωρεάν «ντεκόρ», θυσία στο βωμό ενός συνειδητά επιδιωκόμενου αυξημένου αριθμού επισκεπτών, αντί να αξιοποιηθούν στη βάση μιας διαφορετικής, βιώσιμης ανάπτυξης του τουρισμού.

Η στρατηγική αυτή θεωρεί το περιβάλλον, όχι ως οικοσύστημα μέσα στο οποίο ο άνθρωπος συμβιώνει με τα υπόλοιπα είδη και αντλεί μεγάλο κομμάτι της ευημερίας του, αλλά, ως άθροισμα δωρεάν ή φτηνών πρώτων υλών από τις οποίες «ελέω Θεού» μπορεί να αντλείται η μέγιστη δυνατή υπεραξία με στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών.

Ο φετινός εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξαντληθεί σε «πανηγυρικούς» λόγους δίχως αύριο. Ειδικά από εκείνους που καθημερινά λειτουργούν σε βάρος του. Οφείλει να αποτελέσει αφορμή ώστε να ξεκινήσουμε σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, μια συνειδητή αλλαγή πορείας ώστε να πετύχουμε τους παγκόσμιους στόχους του 2030. Δεν χρειάζεται να περάσουμε και άλλες πανδημίες για να το συνειδητοποιήσουμε.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΝΘΕΤΟ ΝΗΣΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ - ΔΗΛΩΣΗ Γ.ΣΠΙΛΑΝΗ

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, στη μέση μιας πρωτοφανούς για την εποχή μας πανδημίας και μιας εξελισσόμενης κλιματικής αλλαγής, συνειδητοποιούμε πόσο εύθραυστο είναι το αυθαίρετο οικοδόμημα που χτίζουμε εμείς οι άνθρωποι πάνω στη γη, αγνοώντας τους βασικούς κανόνες προστασίας του οικοσυστήματος που υποστηρίζει την ίδια την επιβίωση μας.

Το οικονομικό οικοδόμημα, πάνω στο οποίο βασίζουμε την ευημερία μας, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μπροστά στην προτεραιότητα να διασώσουμε τη ζωή μας.

Ένα οικοδόμημα, που για να συνεχίσει να υπάρχει όπως είναι σήμερα, πρέπει να πριονίζει αδιάκοπα το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε, μέσα από την αλόγιστη χρήση των περιορισμένων πόρων του πλανήτη. Ένα οικοδόμημα που για να διατηρηθεί και να επεκταθεί χρειάζεται να καταναλώσει κάθε χρόνο τουλάχιστον 1,8 φορές περισσότερους πόρους από όσους διαθέτει η γη μας.

Μέσα σ’αυτή τη συγκυρία η κυβέρνηση επέλεξε να καταφέρει ακόμη ένα πλήγμα στο περιβάλλον με τον νόμο που ψήφισε πρόσφατα, μέσα στη λογική να διευκολύνει τους «εργολάβους» της οικονομίας να προχωρήσουν χωρίς εμπόδια σ’αυτή τη κατεύθυνση. Και όλα αυτά στο όνομα μιας «ανάπτυξης» που βασίζεται στη ληστρική εκμετάλλευση του φυσικού κεφαλαίου, ενός κεφαλαίου που ανήκει σε όλους μας και αποτελεί προϋπόθεση για την επιβίωση μας.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, πρέπει να αποφασίσουμε για το πως θέλουμε να ζήσουμε και τι κόσμο θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας. Πρέπει να αποφασίσουμε για το μοντέλο ανάπτυξης που να μπορεί να καλύψει τις πραγματικές μας ανάγκες για ευημερία χωρίς να στερήσει από τις επόμενες γενιές να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες για τροφή, στέγη, εκπαίδευση, αναψυχή. Οφείλουμε να  προστατεύσουμε τη γη μας ώστε να συνεχίσει να δίνει νερό και τροφή σε μάς και στα άλλα ζώα του πλανήτη, να προστατεύσουμε τις θάλασσες μας και τη ζωή που υπάρχει σ’αυτές και πάνω απ’όλα να προστατεύσουμε τον αέρα που αναπνέουμε. Η δική μας σθεναρή, συνειδητοποιημένη αλλά και υπεύθυνη καθημερινή στάση και πράξη είναι εκείνη που θα επιβάλει ένα βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης που θα λαμβάνει υπόψη ταυτόχρονα τις ανθρώπινες ανάγκες και τα όρια της φύσης.

Και εμείς οι πολίτες των νησιών του Β.Αιγαίου πρέπει να κάνουμε τις επιλογές μας μέσα σ’αυτή τη συγκυρία. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι μέχρι σήμερα αναπτυξιακές επιλογές που βασίζονταν στα κυρίαρχα πρότυπα, έχουν δείξει τα αποτελέσματα τους. Πρέπει να αποφασίσουμε στο πως θα χρησιμοποιήσουμε τη φύση μας αλλά και τη πολιτιστική μας κληρονομιά και τη παραγωγική μας παράδοση, αξιοποιώντας τις γνώσεις που έχουμε αποκτήσει. Οφείλουμε τώρα να σχεδιάσουμε ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης που θα αξιοποιεί αυτόν τον πλούτο και δεν θα τον καταναλώνει με στόχο μια αύξηση εισοδημάτων που τελικά ούτε αυτή πραγματώνεται αφού έχουμε πάρει λανθασμένα «αναπτυξιακά» μονοπάτια.

Ας χρησιμοποιήσουμε θετικά τη σημερινή ημέρα, για να σκεφτούμε και να αρχίσουμε να πράττουμε διαφορετικά.

ΕΓΚΡΙΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ << ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ >>

Μια συζήτηση που αναβλήθηκε για 2η φορά με ευθύνη της Περιφερειακής Αρχής 

Με τον τρόπο που αφήνετε ως ΠΑ τα πράγματα να εξελίσσονται, σήμερα δεν μιλάμε για νομοσχέδιο, αλλά για νόμο του κράτους. Έναν νόμο που όλοι που συμμετείχαν στον διάλογο τον έκριναν περιβαλλοντοκτόνο και ότι επαναφέρει μια αναπτυξιακή λογική που θεωρούμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας αφού δεν είχε αποδώσει και είναι αντίθετη με τις σύγχρονες τάσεις. Έναν νόμο που κατέκριναν μεταξύ άλλων και τα καθ’ ύλη αρμόδια τμήματα του Πανεπιστημίου Αιγαίου (Περιβάλλοντος, Ωκεανογραφίας, Γεωγραφίας) και η ίδια η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου με ειδικό ψήφισμα.

Το ερώτημα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε ως ΠΣ είναι κατά πόσο όταν μιλάμε για ιδιαίτερα σημαντικό φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον στα νησιά μας που πρέπει να αξιοποιηθεί και αναδειχτεί, θεωρούμε ότι:

• Από τη μια μεριά ο νόμος διευκολύνει ή δυσκολεύει; Και η ερώτηση δεν είναι ρητορική όταν γνωρίζουμε τα φαραωνικά σχέδια για ΒΑΠΕ στο Β.Αιγαίο. Είναι συμβατοί ο κολοσσοί αυτοί και τα τεράστια χωματουργικά έργα που απαιτεί η διάνοιξη δρόμων ώστε να φτάσουν στις κορφές των βουνών μας με το Απολιθωμένο Δάσος του Σιγρίου, με το Μικρό και το Μεγάλο Σεϊτάνι στη Σάμο, με το Πηλιναίο, τους λαλάδες και τον Ανάβατο στη Χίο, το Δράκανο της Ικαρίας, τη Χορταρόλιμνη της Λήμνου κλπ.
• Από την άλλη μεριά και βλέποντας τη δική σας αδράνεια ή τον τρόπο δράσης σας σε προβλήματα όπως είναι:
• η διαχείριση θεμάτων Πολιτικής Προστασίας που οδηγεί όχι σε διαχείριση των ρεμάτων που να εξασφαλίζει τόσο το νερό που αρχίζει να λείπει από τα νησιά μας όσο και τη μοναδική φύση για την τουριστική ανάπτυξη, αλλά σε παρεμβάσεις που εξασφαλίζουν τους εργολάβους,
• η ρύπανση ποταμών όπως ο Ευεργέτουλας είναι αποδεκτή;
• η θανάτωση πολλών ατόμων φώκιας, ειδικά της προστατευόμενης monachus-monachus

Επαναφέρουμε την ερώτηση: θεωρούμε το φυσικό και πολιτιστικό μας περιβάλλον συγκριτικό πλεονέκτημα που πρέπει να αξιοποιηθεί για την ευημερία των νησιωτών και ποιο είναι το σχέδιο για να το προστατεύσουμε.

Ως ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΠΟΛΙΤΩΝ προτείνουμε:

• Όπως η ΠΒΑ ενώσει τη φωνή της μαζί με όσους άλλους θεωρούν ότι ο νόμος για τον εκσυγχρονισμός της περιβαλλοντικής νομοθεσίας είναι περιβαλλοντοκτόνος υιοθετώντας την άποψη των ειδικών – που τυγχάνει να είναι και επιστημονικός σύμβουλος μας - όπως αυτή του Πανεπιστημίου Αιγαίου
• Όπως η ΠΒΑ προχωρήσει στη σύνταξη ενός σχεδίου προστασίας και αναπτυξιακής αξιοποίησης του περιβάλλοντος της.