Σύντομη αποτίμηση της δι-ημερίδας για το ακτοπλοϊκό του Β.Αιγαίου

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙ-ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΚΤΟΠΛΟΪΚΟ ΤΟΥ Β.ΑΙΓΑΙΟΥ

Αν θέλει κανείς να συνοψίσει το αποτέλεσμα της ημερίδας σε λίγες γραμμές είναι ότι «απεγκλωβίζεται» η ΝΕΛ από μια (τουλάχιστον) άγονη γραμμή που δεν μπορεί να εκτελέσει και η σύνδεση με Λήμνο-Καβάλα θα ανατεθεί ως επέκταση του δρομολογίου Χίου-Μυτιλήνης στη μία ή και στις δύο εταιρείες που εκτελούν σήμερα τη γραμμή. Η λύση αυτή, αν επιβεβαιωθεί, θα αντιμετωπίσει το θέμα της σύνδεσης των νησιών Χίου, Λέσβου και Λήμνου με Β.Ελλάδα με ιδιαίτερα ικανοποιητικό τρόπο, ενώ θα αποτελεί και εναλλακτική λύση για τη σύνδεση της Λήμνου  με τον Πειραιά (στον ίδιο περίπου χρόνο - αφού σήμερα από το Λαύριο για Λήμνο σήμερα χρειάζεται με κανονικές συνθήκες 12-14 ώρες - αλλά με πολύ καλύτερες συνθήκες ταξιδιού). Βέβαια το γιατί η λύση αυτή δεν δόθηκε τον Φεβρουάριο του 2013 που το πρότεινε ο υπογράφων με την τότε ιδιότητα του ως ΓΓ Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής - ώστε να έχουμε αποφύγει τα όσα συνέβηκαν στο ενδιάμεσο διάστημα των 18 μηνών- θα μείνει αναπάντητο ερώτημα.

Για τις άλλες γραμμές δημοσίου συμφέροντος του Β.Αιγαίου δεν υπήρξε σαφής τοποθέτηση των εμπλεκόμενων για το τι θα γίνει τελικά και επομένως θα περιμένουμε τις αποφάσεις του Υπουργού μετά την υπερψήφιση της τροπολογίας με την οποία θα επιτρέπεται η λύση των μακροχρόνιων συμβάσεων «κοινή συναινέσει», δηλαδή χωρίς την κατάπτωση της εγγύησης καλής εκτέλεσης που έχει καταθέσει η εταιρεία.

Δευτερευόντως(;), από τα πολλά που ακούστηκαν στη δι-ημερίδα για το ακτοπλοϊκό πρόβλημα του Β.Αιγαίου ένας προσεκτικός ακροατής μπορεί να επισημάνει ότι :

-          Οσοι λαμβάνουν τις αποφάσεις για την ακτοπλοϊα (πολιτική ηγεσία ΥΝΑ –ακτοοπλόοι - τράπεζες) είχαν έρθει με συγκεκριμένη ατζέντα-λύση την οποίαν ήθελαν να την επιβεβαιώσουν οι λοιποί συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανόμενης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης που καλείται να την υπερψηφίσει στη Βουλή για να προχωρήσει η «συμφωνηθείσα» λύση.

-          Με την υπερψήφιση της τροπολογίας για λύση των συμβάσεων «κοινή συναινέσει» για απεγκλωβισμό του εργολάβου παρά τις όποιες παραβιάσεις στην εκτέλεση της έχουν καταγραφεί, εισερχόμεθα σε μια νέα εποχή, όπου ο κάθε «εγκλωβισμένος» εργολάβος του δημοσίου (μόνο στην ακτοπλοΐα ή γενικότερα αν τα δικαστήρια κάνουν διευρυμένη ερμηνεία της διάταξης) θα μπορεί να επικαλείται αυτό το προηγούμενο για να ζητά λύση της σύμβασης χωρίς άλλες επιπτώσεις.

-          Η ΝΕΛ δια του Διευθύνοντα Συμβούλου της κ.Αβραντίνη δήλωσε για μια ακόμη φορά δημόσια ότι αδυνατεί να συντηρήσει τα πλοία της και γι’αυτό έχουν τόσες ζημιές. Θα μας μείνει η απορία για το πώς οι υπηρεσίες του ΥΝΑ και ο αρμόδιος νηογνώμονας που κάνουν τους ελέγχους και δίνουν πιστοποιητικά αξιοπλοΐας σιωπούν ακόμη. Ισως γιατί κανείς δεν τους υπέβαλε ευθέως την ερώτηση για το είδος των ελέγχων που πραγματοποιούν .

-          Με τη μεταφορά όλων των αρμοδιοτήτων της ακτοπλοΐας στο κεντρικό Υπουργείο, η Ελλάδα μαζί με τη Β.Κορέα θα είναι οι δύο χώρες του πλανήτη στις οποίες η ναυτιλιακή πολιτική ασκείται από ένα Σώμα Ασφαλείας και όχι από πολιτική υπηρεσία.

-          Δεν υπάρχει πολιτική βούληση για άσκηση ολοκληρωμένης και συνεκτικής ακτοπλοϊκής πολιτικής αλλά ότι οι παρεμβάσεις θα περιορίζονται σε πυροσβεστικές λύσεις εκεί που τα προβλήματα θα έχουν τόση οξύτητα που δεν θα επιτρέπουν άλλη αναβολή. Προφανώς η οξύτητα του προβλήματος δεν έγκειται στο κατά πόσο εξυπηρετούνται οι χρήστες (νησιώτες, επιχειρηματίες, τουρίστες, μεταφορείς κλπ), αλλά κατά πόσο έχουν εξαντληθεί οι όποιοι χειρισμοί μεταξύ κράτους και ακτοοπλόων.

-          Η συντριπτική πλειοψηφία των φορέων που εκπροσωπούσαν πολίτες και επιχειρήσεις των νησιών στην δι-ημερίδα και ειδικά οι (πρώην και νυν) περιφερειακές παρατάξεις, το Επιμελητήριο και οι Ξενοδόχοι δεν είχαν προτάσεις ούτε για την αντιμετώπιση του άμεσου προβλήματος, ούτε για έναν μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό. Μόνο ο υπογράφων κατέθεσε γραπτές προτάσεις, τις οποίες άλλωστε έχει  δημοσιοποιήσει και έχει καλέσει και τους υπόλοιπους να τοποθετηθούν. Μάταια όμως. Κάποιες μαξιμαλιστικές  προτάσεις που ακούστηκαν και πάλι, μάλλον τροφή στο status quo προσφέρουν και όχι σε λύσεις προβλημάτων υπέρ των χρηστών της δημόσιας αυτής υπηρεσίας.

-          Δεν θα υπάρξει ούτε Νησιωτική Πολιτική, αφού ο Υπουργός τον μόνο ρόλο του επιφυλάσσει για την ΓΓΑΙΝΠ είναι η εξεύρεση ευρωπαϊκών πόρων εκτός ΕΣΠΑ, δείχνοντας παράλληλα την πλήρη άγνοια του τόσο για το τι σημαίνει «νησιωτική πολιτική» όσο και για το πώς διεκδικούνται προγράμματα από την ΕΕ και πως μπορεί μια δημόσια υπηρεσία να το υλοποιήσει. Αλλωστε η μη ενεργοποίηση των διατάξεων του νόμου που ψηφίστηκε τον Απρίλιο του 2013 προς αυτή τη κατεύθυνση, παρά τη δέσμευση του Υπουργού στη Βουλή τον περασμένο Γενάρη, αυτό δείχνει. Αυτή η εξέλιξη θα συμπαρασύρει, αργά ή γρήγορα, και την ύπαρξη της ΓΓ που μένει χωρίς αντικείμενο.

Η πορεία για την αλλαγή αυτής της κατάστασης περνά μέσα από τα θεσμοθετημένα όργανα της Αυτοδιοίκησης και συγκεκριμένα μέσα από τη συστηματική και ουσιαστική συνεργασία των Περιφερειακών Συμβουλίων των νησιωτικών περιοχών της χώρας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Δυστυχώς όμως η Περιφέρεια Β.Αιγαίου με ευθύνη της ΝΔ και της κας Καλογήρου προσωπικά έχει μπεί σε άλλες, «πολιτικάντικες» περιπέτειες που δεν θα τελειώσουν σύντομα. Κατά συνέπεια οι ανάγκες των νησιωτών μπορούν να περιμένουν.

Γιάννης Σπιλάνης

Επ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Εκλεγμένος Περιφερειακός Σύμβουλος με τη παράταξη «ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ»

Η αναθεώρηση των ακτοπλοϊκών συνδέσεων του Β. Αιγαίου: μια αναγκαιότητα που έχει καθυστερήσει

Η αναθεώρηση των ακτοπλοϊκών συνδέσεων του Β. Αιγαίου: μια αναγκαιότητα που έχει καθυστερήσει

Η σημερινή σύσκεψης για τις ακτοπλοϊκές συνδέσεις του Β. Αιγαίου διεξάγεται με πολύ μεγάλη καθυστέρηση αφού για μια ακόμη χρονιά οι επιβάτες ταλαιπωρήθηκαν από ακυρώσεις, καθυστερήσεις και πλοία που δεν έχουν προδιαγραφές να εκτελούν δρομολόγια ούτε στην Ελλάδα της κρίσης, ενώ στα νησιά οι επιχειρηματίες μάταια περίμεναν μια ανάσα από τουρίστες και παραθεριστές κυρίως από Β. Ελλάδα.

Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι αν η διημερίδα θα δρομολογήσει βιώσιμες λύσεις, άμεσες και μεσοπρόθεσμες, έστω και τώρα, ή θα είναι μια ακόμη συνάντηση «εκτόνωσης», για να ακουστεί και πάλι η διαπίστωση ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα, γιατί το νομοθετικό πλαίσιο και η κρίση δεν το επιτρέπουν ή θα αναφερθεί  ότι τώρα μπαίνουμε στη χειμερινή περίοδο, όταν πριν μερικούς μήνες η δικαιολογία ήταν ότι δεν αλλάζουν τα πράγματα ενόψει καλοκαιριού. Τέλος το ενδεχόμενο να είναι η αφορμή για ανακοίνωση προαποφασισμένων λύσεων δεν είναι απίθανη. Η πραγματικότητα είναι ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρχε η πολιτική βούληση για να αλλάξουν τα πράγματα, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει υπάρξει επεξεργασμένη πολιτική για την ακτοπλοΐα με αποτέλεσμα οι αποφάσεις να βασίζονται κυρίως σε πιέσεις εφοπλιστών και δευτερευόντως σε πολιτικές παρεμβάσεις, τοπικών και εθνικών πολιτικών, ανάλογα με τις προσβάσεις που είχαν στις πολιτικές ηγεσίες για να αντιμετωπίσουν το «δικό» τους πρόβλημα, ή του νησιού τους ή της εκλογικής τους περιφέρειας. Ποτέ δεν υπήρξε σχεδιασμός βασισμένος πάνω στην αξιολόγηση της υπάρχουσας κατάστασης και προσανατολισμένος στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος.     

Η αξιολόγηση των υφιστάμενων πολιτικών για υπηρεσίες δημόσιου συμφέροντος αποτελεί προϋπόθεση της αναθεώρησης τους και - όπως ο σχεδιασμός των νέων προτάσεων - πρέπει να βασίζονται σε διαφανή κριτήρια ανεξάρτητα αν ο πάροχος είναι ένας ή πολλοί, του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα. Η ασφάλεια του ταξιδιού, η έγκαιρη ανακοίνωση και η αξιοπιστία των δρομολογίων, η άνεση και η ταχύτητα των πλοίων, η διαθεσιμότητα θέσεων για επιβάτες και αυτοκίνητα, η συχνότητα και τα ωράρια των δρομολογίων αποτελούν μερικά από τα κριτήρια που πρέπει να εξετάζονται με βάση τα διεθνή πρότυπα και τις μελέτες των δύο Τμημάτων Ναυτιλίας που διαθέτει η χώρα, του Πανεπιστημίου Αιγαίου και του Πειραιά. Σε ότι αφορά ειδικά στις άγονες γραμμές προστίθεται και το θέμα της κατηγορίας των πλοίων που δρομολογούνται, οι ανάγκες που καλύπτονται, το κόστος του κάθε δρομολογίου αλλά και το πώς ελέγχεται η τήρηση ή μη της σύμβασης.

Στη περίπτωση των νησιών του Β. Αιγαίου τα προβλήματα που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια αφορούν παραβίαση όλων των κριτηρίων που αναφέρθηκαν προηγούμενα με αποτέλεσμα να έχουν ταλαιπωρηθεί, αν όχι κινδυνεύσει, εκατοντάδες επιβατών, ενώ πολλές επιχειρήσεις (μεταφορικές, παραγωγικές, εμπορικές, τουριστικές) έχουν υποστεί ζημιές εξ αιτίας ακυρώσεων ή καθυστερήσεων δρομολογίων αλλά και από την μη έγκαιρη ανακοίνωση δρομολογίων σε ετήσια βάση. Η κατ’ επανάληψη και κατά συρροή παράβαση των ουσιωδών όρων των συμβάσεων μεταξύ δημοσίου και αναδόχου δεν είχε τις ανάλογες κυρώσεις που θα έπρεπε να είναι η έκπτωση του αναδόχου.    

Την ίδια περίοδο ανατράπηκε και ο σχεδιασμός που είχε γίνει για τις άγονες γραμμές με βάση τις 12ετείς συμβάσεις που στόχευαν στην ανανέωση του στόλου που καλύπτει τις γραμμές αυτές με αποτέλεσμα πολλά νησιά να βρεθούν να «εξυπηρετούνται» με πλοία αναντίστοιχα των αναγκών τους και των βασικών κριτηρίων, ενώ το θέμα της ναυπήγησης πλοίων με κοινοτικούς πόρους δεν προχώρησε με τη δικαιολογία ότι υπάρχει υπερεπάρκεια πλοίων.

Επειδή για τα νησιά η ακτοπλοΐα αποτελεί μαζί με την ανάπτυξη τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, δεν μπορεί να υπάρξουν άλλες καθυστερήσεις στην αναθεώρηση της ασκούμενης πολιτικής. Αναθεώρηση που δεν μπορεί να είναι σημειακή και μονόπλευρη όπως επιχειρήθηκε πρόσφατα στη Βουλή, αλλά ολοκληρωμένη και διαφανής με αποκλειστικό στόχο το δημόσιο συμφέρον. Οι όποιες νομοθετικές ρυθμίσεις να έρθουν στη συνέχεια στη Βουλή ως συστατικό στοιχείο μιας τέτοιας πολιτικής.

Τα θέματα προς αντιμετώπιση είναι πολλά, όπως φάνηκε από τη προηγούμενη ανάλυση αλλά και τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει στο διάλογο στον οποίο προχώρησε με δική μας πρωτοβουλία ο Ελληνικός Επιμελητηριακός Σύνδεσμος Μεταφορών (ΕΕΣΥΜ) με όλους τους ενδιαφερόμενους πλην του «αρμόδιου» Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου (http://ioannispilanis.blogspot.gr/2013_03_01_archive.html). Προτάσεις που φέραμε και ως ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ στον προεκλογικό διάλογο χωρίς ανταπόκριση από τους συνυποψήφιους. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να σιωπήσουν και σήμερα αν δεν έχουν να καταθέσουν προτάσεις αλλά μόνο άναρθρες κραυγές ή λόγια του αέρα. Και μαζί τους ας σιωπήσουν όλοι αυτοί που φέρνουν ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση και των οποίων η σιωπή όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν εκκωφαντική.

Στη συνέχεια θα εστιάσουμε σε αυτά που αφορούν ιδιαίτερα τα φλέγοντα προβλήματα της Περιφέρειας αναδεικνύοντας αρχές που μπορούν να έχουν ευρύτερη εφαρμογή στο σχεδιασμό της ακτοπλοϊκής πολιτικής.

Το θέμα του δικτύου είναι το σημαντικότερο και το πλέον δύσκολο αφού πρέπει να αντιμετωπιστούν οι πολύ διαφορετικές ανάγκες των μικρών και των μεγάλων νησιών και οι μεγάλες εποχικές διακυμάνσεις. Οι βασικές προτάσεις είναι:

-          Τα μικρά νησιά που εξαρτώνται για την καθημερινή τους επιβίωση από τα μεγάλα γειτονικά (και αυτό αφορά και τα 5 μικρά νησιά του Β.Αιγαίου Φούρνοι-Θύμαινα, Οινούσσες, Ψαρά, Αη-Στράτης) θα πρέπει να έχουν καθημερινές συνδέσεις με τα μεγαλύτερα και σωστές ανταποκρίσεις με τα πλοία από και προς την ηπειρωτική χώρα: πχ οι Ψαριανοί θα πρέπει να μπορούν το πρωί να πάνε Χίο για τις δουλειές τους και να επιστρέψουν το απόγευμα, αλλά ταυτόχρονα όσοι έρχονται από Πειραιά ή πάνε Πειραιά να μην υποχρεώνονται σε πολύωρη αναμονή στο λιμάνι της Χίου. Όμως είναι λάθος η σύνδεση τους με την ηπειρωτική Ελλάδα σε ετήσια βάση που κοστίζει ιδιαίτερα συχνά χωρίς να υπάρχει αντικείμενο.

-          Η σύνδεση κύρια της Λήμνου αλλά και της Σάμου-Ικαρίας πρέπει να ανασχεδιαστεί με διαφορετικό τρόπο χειμώνα – καλοκαίρι με βάση τα πραγματικά στοιχεία ζήτησης:

o   Εχει ωριμάσει η ιδέα η σύνδεση της Λήμνου με Πειραιά με επέκταση της γραμμής Χίου-Μυτιλήνης με τερματισμό τη Καβάλα με πλοία α’ κατηγορίας και συμπληρωματικά δρομολόγια το καλοκαίρι πχ. από Αγ. Κωνσταντίνο μέχρι Καβάλα.

o   Η προσέγγιση σε 5 λιμάνια σε 3 νησιά εντός του Ν. Σάμου και με έξι ώρες ταξίδι από το Βαθύ στον Εύδηλο σε ένα δρομολόγιο 16 ωρών δεν μπορεί να καταστήσει σε καμία περίπτωση το πλοίο ελκυστικό για τους επιβάτες. Πρέπει να γίνουν επιλογές και η κατασκευή του λιμανιού του Ευδήλου είναι μια επιλογή που πρέπει να έχει και συνέχεια στο σχεδιασμό των δρομολογίων.

-          Η λειτουργία των υδροπλάνων σε ένα σύστημα συνδυασμένων μεταφορών μπορεί να προσφέρει πολλές και ευέλικτες λύσεις τόσο για τη σύνδεση των μικρών νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα όσο και για τις ενδονησιωτικές μετακινήσεις επιβατών με συνδυασμό σταθερών και στοχευμένων δρομολογίων (πχ. σύγκλιση περιφερειακού συμβουλίου).

Το θέμα του νομοθετικού πλαισίου δεν είναι λιγότερο περίπλοκο. Η ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία βασισμένη στη λογική του ελεύθερου ανταγωνισμού και η εφαρμογή της στα ελληνικά νησιά με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά όπου ο κανόνας είναι το μονοπώλιο ή στη καλύτερη περίπτωση το ολιγοπώλιο, δημιουργεί πολλά προβλήματα. Όμως ταυτόχρονα πολλές δυνατότητες που παρέχουν οι διάφορες ευρωπαϊκές πολιτικές μεταφορών, ανταγωνισμού, διαθρωτικών ταμείων αλλά και αυτή η ευρωπαϊκή συνθήκη (άρθρα 170,174,175) δεν έχουν αξιοποιηθεί από τα αρμόδια Υπουργεία.

Η παράταξη μας ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ επαναφέρει στο τραπέζι των συζητήσεων το σύνολο των προτάσεων που έχουμε καταθέσει και περιλαμβάνει και αλλαγές στον τρόπο λήψης αποφάσεων. Το κυριότερο όμως είναι η αλλαγή νοοτροπίας που έχει καθιερωθεί: η ακτοπλοϊα είναι αναπόσπαστο τμήμα μιας ολοκληρωμένης νησιωτικής πολιτικής και δεν μπορεί να χαράσσεται στην Ακτή Βασιλειάδη και στην Ακτή Τζελέπη.  Η ακτοπλοΐα είναι θέμα αναπτυξιακής νησιωτικής πολιτικής και επομένως το σύνολο των αρμοδιοτήτων της ακτοπλοΐας πρέπει να πάει στη ΓΓΑΙΝΠ με το σύνολο της νησιωτικής πολιτικής.

Η νησιωτική πολιτική δεν είναι μόνο απαίτηση των νησιωτών, είναι και συνταγματική επιταγή. Η Κυβέρνηση οφείλει επιτέλους να σέβεται το Σύνταγμα και τους νόμους, αλλά και τις δικές της δεσμεύσεις στις προγραμματικές δηλώσεις του 2012, αλλά και τις δηλώσεις του νυν Υπουργού ΝΑ τον περασμένο Γενάρη στη Βουλή.

Κρινόμαστε όλοι από την συνέπεια λόγων και έργων.

Γιάννης Σπιλάνης

Επ.Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Εκλεγμένος Περιφερειακός Σύμβουλος με τη παράταξη

«ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ»

Ποιός γνωρίζει το περιεχόμενο της πρότασης του νέου ΕΣΠΑ;

ΠΟΙΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΣΠΑ;

Το ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου καταθέτοντας το ολοκληρωμένο σχέδιο του για την αναπτυξιακή πορεία της Περιφέρειας, τόσο συνολικά όσο και στους βασικούς τομείς, είχε θέσει το θέμα της ανάγκης ανοιχτού διαλόγου πάνω στο θέμα. Οι υπόλοιπες παρατάξεις ούτε σχέδιο είχαν, και όπως φάνηκε ούτε επιθυμούσαν τον οποιονδήποτε διάλογο. Οι μεγαλόστομες διακηρύξεις για υλοποιημένα έργα της απερχόμενης αρχής, οι υποσχέσεις των «συμπολιτευόμενων» ότι με τη βοήθεια της κυβέρνησης όλα τα προβλήματα θα αντιμετωπιστούν και οι γενικόλογες καταγγελίες των  «αντιπολιτευόμενων» αποτέλεσαν και πάλι την εύκολη λύση συλλογής ψήφων, αποπροσανατολίζοντας το εκλογικό σώμα από τις επιλογές που πρέπει επιτέλους να γίνουν.

Πριν τρεις εβδομάδες ο απερχόμενος Περιφερειάρχης ανακοίνωσε ότι η Διαχειριστική Αρχή κατέθεσε τις προτάσεις για τον νέο ΕΣΠΑ 2014-20 χωρίς να δώσει το κείμενο στη δημοσιότητα. Στη τελευταία συνεδρίαση με την οποίο έκλεισε η θητεία του το Περιφερειακό Συμβούλιο, ΚΑΜΜΙΑ παράταξη, ούτε αυτή της νέας πλειοψηφίας ούτε εκείνες της αντιπολίτευσης, έθεσαν το θέμα ενημέρωσης για το νέο πρόγραμμα που θα καθορίσει τη πολιτική της Περιφέρειας για τα επόμενα 7 χρόνια. Κανένας περιφερειακός σύμβουλος δεν αναρωτήθηκε δημόσια πως είναι δυνατόν να κατατίθεται το Πρόγραμμα και το ανώτερο πολιτικό όργανο της Περιφέρειας, το Περιφερειακό Συμβούλιο, να μην έχει συζητήσει την αναπτυξιακή στρατηγική της Περιφέρειας. «Αλλωστε αυτά αφορούν τους τεχνοκράτες, εμείς (οι αιρετοί) θα κάνουμε τη δουλειά που ξέρουμε. Τι να μπλέκουμε τώρα με κείμενα και αριθμούς», θα σκέφτηκαν όποιοι λίγοι είχαν πάρει είδηση τι είχε συμβεί.

Το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα πολιτικό και ουσιαστικό. Το πρώτο αφορά στη δημοκρατική νομιμοποίηση του προγράμματος, αλλά και την απαξίωση του θεσμού του Περιφερειακού Συμβουλίου μετά την κατάργηση όλων των άλλων θεσμών και διαδικασιών που προέβλεπε ο νόμος  /10 (Καλλικράτης). Κανένα θεσμικό όργανο της Περιφέρειας δεν ασχολήθηκε με την αναπτυξιακή στρατηγική της Περιφέρειας όπως διατυπώθηκε στο κείμενο που στάλθηκε για έγκριση στην ΕΕ. Το πολιτικό ερώτημα είναι: Ποιος είναι ο ρόλος της αιρετής Περιφέρειας και τι προσφέρει ο συγκεκριμένος θεσμός αν όχι να συμβάλλει στην ανάπτυξη της Περιφέρειας που είναι ο βασικός της προορισμός;

Το δεύτερο αφορά στην ουσία. Με αρχή τα ΜΟΠ του 1987 μέχρι το 2014 έχουν περάσει 27 χρόνια και χρηματοδοτήθηκαν στη Περιφέρεια έργα και δράσεις πολλών δισεκατομμυρίων. Εγινε κάποιος απολογισμός των επιτυχιών και των αποτυχιών και μια αποτίμηση της σημερινής κατάστασης πριν γίνει η επιλογή της αναπτυξιακής στρατηγικής;  Ποιος επέλεξε ως στρατηγικό στόχο το γενικόλογο και αναμασημένο από την εποχής ΜΟΠ στόχο «Αναστροφή της φθίνουσας αναπτυξιακής πορείας των νησιών της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου και επιδίωξη της πραγματικής οικονομικής και κοινωνικής σύγκλισης με τις αναπτυγμένες περιφέρειες της Ε.Έ., διασφαλίζοντας τις προϋποθέσεις εσωτερικής και εξωτερικής χωρικής και κοινωνικής συνοχής και διατήρηση της ιδιαίτερης νησιωτικής φυσιογνωμίας κάθε νησιού» που εμμέσως πλην σαφώς δηλώνει την αποτυχία των προηγούμενων προγραμμάτων; Αν ο τουρισμός θεωρείται, για ακόμη μια προγραμματική περίοδο, ο βασικός μοχλός ανάπτυξης της Περιφέρειας όπως αναφέρεται ρητά στο κείμενο με ποια στρατηγική και ποιες δράσεις  θα επιτευχθεί ο στόχος; Ποιοι συζήτησαν και αποφάσισαν την τουριστική στρατηγική της Περιφέρειας και σε τι συνίσταται; Πολλά και σημαντικά είναι τα ερωτήματα για το περιεχόμενο της πρότασης που δημιουργούνται σε όποιον μπει στον κόπο έστω να διατρέξει τις 381 σελίδες του και γνωρίζει στοιχειωδώς τις διαδικασίες σχεδιασμού. 

Πολλά τα ερωτήματα που μένουν και θα μείνουν αναπάντητα και θα συσκοτιστούν και πάλι όταν έρθει το εγκεκριμένο πρόγραμμα για υλοποίηση και η συζήτηση θα μετατοπιστεί από την αναπτυξιακή στρατηγική, στην επιλογή των έργων και στη άργα ψήφων. Ή μήπως η τροπή που πήραν τα πράγματα μετά από τη δικαστική απόφαση για ακύρωση της εκλογής της κας Καλογήρου που θα κριθεί από τα δικαστήρια, θα φέρει ξανά τη συζήτηση τόσο της Περιφερειακής Διακυβέρνησης όσο και της αναπτυξιακής στρατηγικής στο προσκήνιο;

Το ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ, ανεξάρτητα με τις εξελίξεις, θα είναι παρόν και θα θέτει τα θέματα αυτά που τα θεωρεί θέματα ουσίας στο τραπέζι της συζήτησης.

Γιάννης ΣΠΙΛΑΝΗΣ

Επίκουρος Καθηγητής Παν. Αιγαίου

Περιφερειακός Σύμβουλος με τη παράταξη «ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ»

Πολιτικές χωρίς ...... νησιωτικότητα

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΧΩΡΙΣ …… ΝΗΣΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αν και βρισκόμαστε στο μέσο του καλοκαιριού, καθημερινά βγαίνει και ένα θέμα που αναμένεται να επηρεάσει σημαντικά και μακροπρόθεσμα την αναπτυξιακή πορεία και προοπτική των νησιών. Θέματα όπως οι τροποποιήσεις του νόμου για τη δρομολόγηση πλοίων στις άγονες γραμμές και η πρόθεση κατάργησης των 12ετών συμβάσεων, η θεσμοθέτηση της «μικρής» ΔΕΗ χωρίς πρόβλεψη για τα νησιά, η αναμενόμενη κατάθεση της πρότασης για την  νέα αγροτική πολιτική χωρίς καμία διαφοροποίηση για τον νησιωτικό χώρο, το νέο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου στο ΤΑΙΠΕΔ με σκοπό την εκποίηση και πολλά άλλα, θεσμοθετούνται κάτω από τη πίεση για «δημοσιονομικό πλεόνασμα».

Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι μετά από τόσα χρόνια συζήτησης για την ιδιαιτερότητα του νησιωτικού θα είχε ετοιμαστεί ο κορμός της νησιωτικής πολιτικής, αντίθετα παρατηρούμε:

-          Τον Υπουργό Ναυτιλίας και Αιγαίου να εισάγει εσπευσμένα τροπολογίες για την ακτοπλοϊα, τις οποίες στη συνέχεια να αποσύρει μετά τις αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Είναι παράλογο δέκα χρόνια μετά την εισαγωγή των πολυετών συμβάσεων στις άγονες γραμμές να μην έχει γίνει η παραμικρή αξιολόγηση της ρύθμισης που έγινε για την αναβάθμιση τους στο πλαίσιο της συνολικής ακτοπλοϊκής πολιτικής και να προταθούν συνολικές πολιτικές και όχι αποσπασματικές ρυθμίσεις. Ταυτόχρονα η συγκέντρωση όλων των αρμοδιοτήτων της ακτοπλοϊας στον Πειραιά αντί στη ΓΓΑΙΝΠ (με το δεδομένο ότι η ακτοπλοϊα είναι αναπόσπαστο τμήμα της νησιωτικής πολιτικής) δεν αποτελεί καλό σημάδι για τους νησιώτες. Οι πιέσεις των εφοπλιστών και του Υπουργείου Οικονομικών θα επικρατήσουν του δημοσίου συμφέροντος.

-          Τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης να προωθεί το νέο πρόγραμμα χρηματοδότησης της αγροτικής πολιτικής χωρίς να λάβει υπόψη τις συνταγματικά κατοχυρωμένες ιδιαιτερότητες του νησιωτικού χώρου και να χωρίσει τη χώρα σε 3 ζώνες (την πεδινή, την ορεινή και την νησιωτική Ελλάδα) εκπονώντας ολοκληρωμένες πολιτικές με στόχο τη παραγωγή ποιοτικών ανταγωνιστικών προϊόντων. Ειδικά τη στιγμή που γίνεται εκτεταμένη συζήτηση (και προφανώς εκεί θα μείνει) για σύνδεση αγροτικής παραγωγής και τουρισμού, η σχεδιαζόμενη πολιτική ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με το πώς θα κατανεμηθούν οι μειούμενες επιδοτήσεις στις παραδοσιακές εκλογικές πελατείες ώστε να περιοριστούν οι αντιδράσεις. Δηλαδή μία από τα ίδια.

-          Τον Υπουργό ΥΠΕΚΑ που προωθώντας τη δημιουργία της «μικρής» ΔΕΗ δεν έλαβε υπόψη του ότι θα πρέπει να εξασφαλιστεί η παροχή ενέργειας στα νησιά με το ίδιο τιμολόγιο με την υπόλοιπη χώρα. Ποιος θα αναλάβει το επιπλέον κόστος; Το χρεωκοπημένο κράτος, ο ιδιώτης ή οι νησιώτες; Προφανώς οι τελευταίοι.

-          Τον Υπουργό Οικονομικών να προωθεί  την «αξιοποίηση» των παράκτιων περιοχών με βραχυπρόθεσμα εισπρακτικά κριτήρια και όχι τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης αγνοώντας και αυτές τις ευρωπαϊκές πολιτικές για «Γαλάζια Ανάπτυξη», για αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής κλπ. Η παράδοση του εθνικού κεφαλαίου που είναι η παράκτια ζώνη (ειδικά στα νησιά) στο real estate (και μέσω ΤΑΙΠΕΔ), εφόσον πραγματοποιηθεί θα είναι πολλαπλά καταστροφική. Η αξιοποίηση του φυσικού και του πολιτιστικού πλούτου των νησιών, του μοναδικού στον κόσμο Αρχιπελάγους του Αιγαίου ούτε που τους περνά από το μυαλό.

Ταυτόχρονα φαίνεται ότι η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου έχει διαγράψει από την ατζέντα του την νησιωτική πολιτική σε αντίθεση με όσα διαβεβαίωνε τη Βουλή ο κ. Βαρβιτσιώτης τον περασμένο Γενάρη απαντώντας σε ερώτηση που είχε καταθέσει η κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, αλλά και τους υπαλλήλους της ΓΓΑΙΝΠ πρόσφατα. Ετσι θέματα όπως η ρήτρα νησιωτικότητας, η ειδική αναπτυξιακή πολιτική για τον νησιωτικό χώρο στο νέο ΕΣΠΑ, η λειτουργία του Εθνικού Συμβουλίου Νησιωτικής Πολιτικής και η σύσταση του Ερευνητικού Ινστιτούτου Νησιωτικής Πολιτικής παραπέμφθηκαν στις ελληνικές καλένδες.

Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει κυβερνητικό σχέδιο για τα νησιά. Ειδικά όταν ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι χαίρεται που για κάθε Ελληνα αντιστοιχούν δύο τουρίστες που ξοδεύουν 542€ κατά τη παραμονή τους, φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει ότι η πολιτική τους θα εντείνει τα οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα των νησιωτών. Αντίθετα αποδεικνύεται ότι τα όσα βαρύγδουπα ανακοινώνονται για ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία που ενσωματώνει γνώση και καινοτομία είναι παραμύθια για εύπιστους ψηφοφόρους. 

Η στάση της κυβέρνησης (και των κομμάτων που την συναποτελούν) δεν προκαλεί εντύπωση, γιατί ποτέ δεν ήθελε να εφαρμόσει τέτοια πολιτική και οι όποιες αναφορές ήταν ρητορικές και προς άγρα ψήφων καλόπιστων πολιτών. Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι οι  μεν κυβερνητικοί βουλευτές των νησιών ψηφίζουν αδιαμαρτύρητα ότι έρθει στη Βουλή, ενώ οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης (απερχόμενοι και νέοι) που στηρίχθηκαν διαχρονικά στις ψήφους ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στα νησιά μας, περί άλλα τυρβάζουν. Μετά από τις γενικόλογες προεκλογικές τους υποσχέσεις για επίλυση όλων των προβλημάτων, γύρισαν πίσω στη γνώριμη και βολική σιωπή και στις επαφές με το Γραφείο του Πρωθυπουργού που θα «λύσει» τα προβλήματα. Το βλέπουμε στη πράξη.

Σε ότι αφορά στην προοδευτική αντιπολίτευση και τους εκπροσώπους της στα νησιά, όταν δεν υπάρχει αμήχανη σιωπή, υπάρχουν μαξιμαλιστικές ρητορείες και όχι εναλλακτικές και ολοκληρωμένες προτάσεις πολιτικής. Είναι απαραίτητο, για έναν πολιτικό χώρο που προετοιμάζεται να αναλάβει την εξουσία και να εφαρμόσει μια άλλη πολιτική, να υπάρξει άμεσα συνεργασία των συγγενών πολιτικών δυνάμεων για την εκπόνηση της ώστε από την αρχή της λειτουργίας των νέων Περιφερειακών Συμβουλίων να κατατεθούν προτάσεις τόσο για την αναπτυξιακή στρατηγική των νησιών όσο και την νησιωτική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοστεί σε εθνικό επίπεδο διαφοροποιώντας χωρικά τις εθνικές κλαδικές πολιτικές.

Το ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ έχει καταθέσει προτάσεις για μια σειρά θεμάτων κατά τη προεκλογική περίοδο. Τις βάζει και πάλι στο τραπέζι ως πρόσκληση-πρόσκληση για ευρύτερες συγκλίσεις που θα βγάλουν τα νησιά από το αδιέξοδο.

Γιάννης Σπιλάνης

Επ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Περιφερειακός Σύμβουλος Β.Αιγαίου με το «ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ»

Σχέδιο για το αύριο της χώρας και ο ρόλος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 

Η εμφάνιση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ το 2010 δημιούργησε πολλές προσδοκίες στους πολίτες της χώρας για την ριζική ανανέωση των πρακτικών και των αποτελεσμάτων της πολιτικής ζωής μέσα στο σκηνικό μιας πρωτοφανούς παγκόσμιας και ελληνικής κοινωνικο-οικονομικής κρίσης που έφερε στην επιφάνεια μια ακόμη εντονότερη κρίση στη χώρα μας: αυτή των αξιών και των θεσμών.

Τα αποτελέσματα των εκλογών του 2012 έδωσαν στη ΔΗΜ.ΑΡ. έναν ιδιαίτερο ρόλο στο νέο πολιτικό σκηνικό, στη προσπάθεια για αλλαγή της πορείας της χώρας

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών κατέδειξαν ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. με τον τρόπο που συμμετείχε στη τρικομματική κυβέρνηση και με τον τρόπο που πολιτεύτηκε μετά την έξοδο της από αυτήν, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των πολιτών. Οι τελευταίοι φαίνεται να λειτουργούν διστακτικά αφού:

·         Συνεχίζουν να ψηφίζουν αλλά ταυτόχρονα να μην εμπιστεύονται τις πολιτικές δυνάμεις «του συστήματος», που επιμένουν να λειτουργούν με βάση τις πρακτικές που έφεραν τη χώρα στη κρίση, παρ’όλο που οι τελευταίες «επενδύουν» στο φόβο της ακυβερνησίας και της οικονομικής καταστροφής σε περίπτωση που εκείνες χάσουν τη διακυβέρνηση.  Είναι λογική αντίδραση εκ μέρους των πολιτών αφού η χώρα που έχει ήδη χάσει το 27% του ΑΕΠ της και της απασχόλησης, ενώ ταυτόχρονα βλέπουν ότι οι «δυνάμεις του πολιτικού συστήματος» δεν θέλουν να αλλάξουν τίποτα από όσα έφεραν και κρατάνε τη χώρα στη κατάσταση αυτή παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις. Αντίθετα, οι δυνάμεις αυτές με κινήσεις που δείχνουν ότι μοναδικός στόχος είναι η διατήρηση του status quo και της εξουσίας, εμφανίζουν ανύπαρκτα "success stories" και ένα «λαϊκό προσωπείο» προς συγκεκριμένους κοινωνικούς χώρους, την ώρα που υποσκάπτουν όλες τις δυνατότητες πραγματικής αλλαγής πορείας και της βιώσιμης ανάπτυξης.

·         Διστάζουν να εμπιστευτούν εκείνους που «τάζουν» επιστροφή στο χθες χωρίς να παρουσιάζουν ένα πραγματικό σχέδιο εξόδου από τη πολύπλευρη κρίση, αλλά μόνο «ιδέες» με ελκυστικό περιτύλιγμα και χωρίς πειστικό περιεχόμενο και σχέδιο, που αλλάζουν με βάση το «προς το πού φυσάει ο άνεμος».

·         Συνεχίζουν να ψηφίζουν «θυμωμένα» απέναντι στο «παλαιό πολιτικό καθεστώς», ενισχύοντας πολιτικές δυνάμεις που καλλιεργούν συστηματικά τον αντιευρωπαϊσμό, την ξενοφοβία, τον εθνικισμό, το μίσος.

·         Συνεχίζουν να αναζητούν εκείνες τις «νέες» πολιτικές δυνάμεις που θα βγάλουν τη χώρα από τη κρίση αντιμετωπίζοντας τα ουσιαστικά προβλήματα που ταλανίζουν εδώ και δεκαετίες τη χώρα χωρίς να αντιμετωπίζονται, όπως είναι η έλλειψη κράτους δικαίου και σεβασμού του ανθρώπου στη καθημερινή του ζωή, η αποτελεσματική λειτουργία του κράτους, η έλλειψη ουσιαστικής κοινωνικής πολιτικής μέσα από τη λειτουργία του συστήματος υγείας, της παιδείας, των δομών στήριξης των αδυνάτων και των αποκλεισμένων, η υποβάθμιση της  ποιότητας ζωής, η ανυπαρξία ενός πραγματικού εξωστρεφούς και βιώσιμου αναπτυξιακού μοντέλου κλπ., αλλά και θα προτείνουν ένα ρεαλιστικό και κοινωνικά δίκαιο ευρωπαϊκό σχέδιο εξόδου από την οικονομική κρίση μέσα στην Ευρώπη και στο ευρώ.

 

Η συνέχιση της ύπαρξης της ΔΗΜ.ΑΡ. δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός και επομένως οι προσπάθειες «επιβίωσης» προσώπων και μηχανισμών, μέσα από τις όποιες φανερές ή υπόγειες διαδικασίες και διεργασίες, αφήνουν παντελώς αδιάφορους τόσο τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών και των φίλων της, όσο και γενικότερα τους πολίτες που την παρακολουθούν, αναζητώντας από τον χώρο της «ανανεωτικής αριστεράς» και του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» ξεκάθαρες απαντήσεις. Απαντήσεις με συγκεκριμένο πρόσημο για τα θέματα που τους απασχολούν, που τους «βασανίζουν» εδώ και χρόνια (πολύ πριν το ξέσπασμα της κρίσης) και τα οποία θεωρούν ότι αποτελούν την αιτία της πολύπλευρης σημερινής κρίσης, χωρίς ταυτόχρονα να υποβαθμίζουν τον ρόλο της διεθνούς κρίσης και των παγκόσμιων κοινωνικο-οικονομικών ανακατατάξεων στην ένταση του ελληνικού προβλήματος. Οι πολίτες αυτοί θέλουν να ακούσουν από τη ΔΗΜΑΡ (ή όποιο άλλο σχήμα προκύψει από τις διαβουλεύσεις που άρχισαν) πρώτα απ’όλα ποιό είναι το πολιτικό της σχέδιο και στη συνέχεια με ποιόν τρόπο προτίθεται να το βάλει σε εφαρμογή τόσο σε ότι αφορά στην ενημέρωση-ενεργοποίηση των πολιτών όσο και στην διακυβέρνηση της χώρας (πχ. διακριτή παρουσία, διερεύνηση προεκλογικών συμπράξεων, πιθανές μετεκλογικές συνεργασίες).

Ποια είναι τα κρίσιμα θέματα για τα οποία θα πρέπει να υπάρξει τόσο τεκμηριωμένη κριτική σε ότι αφορά τη σημερινή κατάσταση και τη τρέχουσα πολιτική, όσο και συγκεκριμένες προτάσεις αρχών πολιτικής που όμως θα συνοδεύονται από σχέδιο υλοποίησης της. Οσο και αν η σημερινή πολιτική πραγματικότητα συνεχίζει να διακρίνεται από «ατάκες» τηλεοπτικού εντυπωσιασμού χωρίς περιεχόμενο και υπερ-προβολή ατόμων σε βάρος των ιδεών και της πολιτικής, η χώρα αλλά και οι πολίτες οι οποίοι προσβλέπουν στο χώρο της ΔΗΜΑΡ, έχουν ανάγκη από ορθό και μεστό λόγο που να δημιουργεί συναινέσεις σε σημαντικά θέματα όπως ενδεικτικά αναφέρονται στη συνέχεια:

·         Ευρωπαϊκή στρατηγική για την έξοδο από τη κρίση: είναι απαραίτητη η ενεργοποίηση των υπαρχόντων θεσμών και εργαλείων όπως η ΕΚΤ, η ΕΤΕπ, το ΕΕΤ και ο ΕΜΣ για την αντιμετώπιση της τραπεζικής κρίσης, της μερικής μετατροπής του δημόσιου χρέους μελών της ευρωζώνης, την υιοθέτηση πανευρωπαικού επενδυτικού προγράμματος για την ανάκαμψη και τη συνοχή και την υιοθέτηση προγράμματος κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η αντιμετώπιση των παραπάνω προβλημάτων που βρίσκονται στη καρδιά της ευρωπαϊκής κρίσης απαιτεί την συνεργασία των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων σε άλλη βάση, αξιοποιώντας την νέα δυναμική του ΕΚ, ώστε να υπάρξει υπερίσχυση των δυνάμεων που αντιλαμβάνονται ότι ούτε η επιστροφή στα εθνικά κράτη όπως προωθούν οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις, ούτε η επικράτηση κάποιου διευθυντηρίου-"τιμωρού" θα επιτρέψει στην Ευρώπη να επιβιώσει στη νέα διεθνή κατάσταση. Μετά από την αντιμετώπιση της κρίσης που απειλεί άμεσα με διάλυση το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, θα πρέπει να υπάρξει μια ενίσχυση των θεμελίων και των διαδικασιών για ουσιαστική ενοποίηση.

·         Βιώσιμη αναδιάρθρωση των δημοσιονομικών μεγεθών: η Ελλάδα οφείλει, σε συνδυασμό με την παραπάνω ευρωπαϊκή παρέμβαση, να αποκτήσει ένα σταθερό, δίκαιο, διάφανο και αναπτυξιακό φορολογικό σύστημα φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων (συμπεριλαμβανόμενης της φορολογίας κληρονομιάς και περιουσίας) παράλληλα με αποτελεσματικούς μηχανισμούς αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής. Οι υπερβολικοί σημερινοί συντελεστές ΦΠΑ ωθούν τις επιχειρήσεις σε εκτεταμένη φοροδιαφυγή, δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας στην αγορά, ενώ μειώνουν τη κατανάλωση και αυξάνουν την ύφεση χωρίς να αντιμετωπίζουν με βιώσιμο τρόπο το δημοσιονομικό πρόβλημα. Ταυτόχρονα τα βάρη εξακολουθούν να πέφτουν σε όσους δεν μπορούν να "κρυφτούν", διευρύνοντας τις ανισότητες.

·         (Επανα)Δημιουργία του κράτους δικαίου: Η διάχυτη εντύπωση (αν όχι βεβαιότητα) που υπάρχει στους πολίτες ότι η τήρηση της νομιμότητας δεν αποτελεί υποχρέωση πολιτείας και πολιτών, αλλά αποτελεί "εθελοντική" συμμόρφωση των νομοταγών και των "αδύναμων" πρέπει να ανατραπεί. Αυτό απαιτεί αναμόρφωση της νομοθεσίας αλλά και των μηχανισμών επιβολής ποινών (των δικαστηρίων συμπεριλαμβανόμενων όταν η παρέμβαση τους είναι απαραίτητη) όπως και του ελέγχου υλοποίησης τους μακριά από κάθε είδους πολιτικές παρεμβάσεις που τελικά ακυρώνουν την όποια προσπάθεια.

·         Χάραξη και υλοποίηση δημόσιων πολιτικών: Οι πομπώδεις διακηρύξεις μέσω συνεντεύξεων τύπου δεν αποτελούν τρόπο άσκησης αποτελεσματικής πολιτικής, ενώ οι συνεχείς αποσπασματικές ρυθμίσεις και διορθώσεις έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση όπου η αδυναμία χάραξης ολοκληρωμένων δημόσιων πολιτικών, αποτελεί κυρίαρχη αιτία της κρίσης της χώρας και της αδυναμίας εξόδου από αυτήν.

Η καταγραφή και η αξιολόγηση των υφιστάμενων πολιτικών αποτελεί το πρώτο βήμα για τη χάραξη πολιτικής. Μια πολιτική πρέπει να είναι συνεκτική, να έχει στρατηγικούς και επιχειρησιακούς στόχους και μέσα υλοποίησης όπως κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο, επαρκή χρηματοδότηση, ανθρώπινο δυναμικό, ενώ πριν την εφαρμογή της πρέπει να έχει περάσει εκ προτέρων αξιολόγηση με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία. Ειδικά σε ότι αφορά η διαδικασία παραγωγής νόμων και εγκυκλίων έχει δημιουργήσει ένα δαιδαλώδες γραφειοκρατικό σύστημα υποκαταθιστώντας την άσκηση πολιτικής και εμποδίζοντας τις δυνάμεις της χώρας να λειτουργήσουν, απαιτεί  πλήρη αναθεώρηση.

·         Λειτουργία του κράτους και των υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος: Η απεξάρτηση της λειτουργίας του κράτους από τον εναγκαλισμό των πολιτικών και των ποικιλώνυμων συμφερόντων που το καθιστά εχθρικό στον πολίτη, σπάταλο και αναποτελεσματικό, απαιτεί τη λειτουργία του με βάση την ικανοποίηση των πολιτών και του δημόσιου συμφέροντος.  Αυτό αφορά τόσο τις υπηρεσίες που παρέχονται μονοπωλιακά από το κράτος, όσο και όσες παρέχονται ταυτόχρονα από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς όσο και αυτές που παρέχονται αποκλειστικά από ιδιωτικούς φορείς με ή χωρίς κρατική επιδότηση που πρέπει να ελέγχονται διαρκώς για την αποτελεσματικότητα τους σε ότι αφορά τους στόχους δημοσίου συμφέροντος που έχουν τεθεί. Σε ότι αφορά την κατάργηση των κρατικών μονοπωλίων στη παροχή των υπηρεσιών σε κρίσιμους τομείς όπως η ενέργεια και οι μεταφορές, δεν θα πρέπει, η μέχρι σήμερα κακή επίδοση του κράτους για τους γνωστούς λόγους, να οδηγήσει στο άλλο άκρο όπου η εκποίηση υποδομών και παροχής υπηρεσιών θα οδηγήσει στα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα σε ότι αφορά την υποστήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης. 

Ταυτόχρονα θα πρέπει να υπάρξει αναδιάρθρωση της σχέσης μεταξύ κεντρικής διοίκησης και αυτοδιοίκησης με: (α) την πραγματική υλοποίηση του επιτελικού κεντρικού κράτους που θα ασχολείται αποκλειστικά με τον σχεδιασμό και την υλοποίηση των δημόσιων πολιτικών και (β) την ουσιαστική αποκέντρωση των τοπικών υποθέσεων στην αυτοδιοίκηση. Κεντρική διοίκηση και αυτοδιοίκηση πρέπει να λογοδοτούν σε συστηματική βάση με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία για τις πολιτικές που εφαρμόζουν (αποφάσεις σκοπιμότητας που δεν μπορούν να ελέγχονται από άλλα όργανα), ενώ θα πρέπει να υπάρξει ανεξαρτησία αλλά και αυστηρός έλεγχος της διοίκησης σε ότι αφορά την εφαρμογή των αποφάσεων των αιρετών με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία.  

·         Αναπτυξιακή Στρατηγική: Μέχρι σήμερα η αναπτυξιακή στρατηγική ήταν ταυτισμένη με την αύξηση του ΑΕΠ σε βραχυχρόνια (ετήσια) βάση με όποιο μέσο και όχι με βάση τις τρεις διαστάσεις της βιώσιμης ανάπτυξης (οικονομική αποτελεσματικότητα, κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική διατήρηση και διατήρηση περιβαλλοντικών λειτουργιών) γεγονός που απαιτεί κατ'  αρχή την δόμηση μιας βιώσιμης ανταγωνιστικής οικονομίας βασισμένης στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας και των επιμέρους περιφερειών της, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη τις ραγδαίες αλλαγές του διεθνούς περιβάλλοντος.

Η δημιουργία και αξιοποίηση νέας γνώσης και εφαρμογής της (καινοτομία) στην οργάνωση, στη  διοίκηση και στη παραγωγή, στον δημόσιο, τον κοινωνικό και τον ιδιωτικό τομέα, με ταυτόχρονη αξιοποίηση τόσο της παραγωγικής ιστορίας, των μοναδικών φυσικών και πολιτιστικών πόρων για τη δημιουργία προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής ποιότητας και προστιθέμενης αξίας, όσο και του το όλο και περισσότερο εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού σε τομείς όπως ο πρωτογενής, ο τουρισμός, ο πολιτισμός.......αποτελούν μονόδρομο εξωστρέφειας. Αποτελεί ταυτόχρονα μονόδρομο για αύξηση της απασχόλησης σε υγιή βάση που θα αντιμετωπίζει τόσο τις παθογένειες του παρελθόντος (υπερτροφικός αλλά αναποτελεσματικός δημόσιος τομέας και πληθώρα παρασιτικών επιχειρήσεων στον ιδιωτικό τομέα) όσο και την σημερινή απαράδεκτη κατάσταση της ανεργίας και της έλλειψης προοπτικών που οδηγεί τα καλύτερα μυαλά και πάλι (μετά από μισό αιώνα) εκτός χώρας.

Τα παραπάνω απαιτούν πλήρη αναδιάρθρωση των διαδικασιών και των μηχανισμών σχεδιασμού καθιερώνοντας ένα ενιαίο σχέδιο ανεξαρτήτως της προέλευσης της χρηματοδότησης που θα επιδιώκει τη βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας μέσω της διαρκούς βελτίωσης της ελκυστικότητας της για εγκατάσταση ανθρώπων και δραστηριοτήτων λαμβάνοντας υπόψη τη φέρουσα ικανότητα της.

·         Κοινωνική Πολιτική: Με ανάλογο τρόπο θα πρέπει να ανασχεδιαστεί και η κοινωνική πολιτική θέτοντας ως στόχο την στήριξη των ατόμων που έχουν πραγματική ανάγκη για να μην βρεθούν σε κοινωνική απομόνωση ή να βγουν από αυτή, μέσα από διαρκή εκπαίδευση και επανένταξη σε ενεργό δράση, παροχή κοινωνικών υπηρεσιών σε άτομα που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές ανάγκες και γενικά υλοποιώντας δράσεις που θα επιτρέψουν τη μείωση της ψαλίδας του δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης μεταξύ των διαφόρων ομάδων πληθυσμού και του απόλυτου αριθμού των ατόμων που βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας.

Ο σχεδιασμός της κοινωνικής πολιτικής πρέπει να ακολουθήσει τα βήματα της δημόσιας πολιτικής που αναφέρθηκαν προηγούμενα με αντικειμενικά και διαρκώς αξιολογούμενα κριτήρια.

 

Πως η ΔΗΜ.ΑΡ θα προχωρήσει στο άμεσο μέλλον; Προτείνονται:

-          Η παρουσίαση των θέσεων της ΔΗΜ.ΑΡ στα παραπάνω θέματα όχι αποκλειστικά ως «απάντηση» στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες και στις απαντήσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης - με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό σε ένα στείρο «ούτε-ούτε»- ώστε να υπάρξει διακριτή παρουσία της τόσο σε σχέση με το κυβερνητικό μπλοκ εξουσίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και των μηχανισμών το στηρίζουν, όσο και σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η παρουσίαση αυτή έχει διπλό στόχο:

·         Την ενημέρωση των πολιτών ώστε να γνωρίζουν τις θέσεις της ΔΗΜ.ΑΡ σε σχέση με ότι προτείνουν (ή δεν προτείνουν) τα άλλα κόμματα

·         Την ενημέρωση των άλλων πολιτικών δυνάμεων για την δυνατότητα προεκλογικών συνεργασιών και μετεκλογικών συγκλίσεων ώστε οι όποιες συζητήσεις να είναι διαφανείς με βάσει αρχές και θέσεις και όχι αποτέλεσμα ευκαιριακών προσωπικών επιλογών ή στρατηγικών.

Η προετοιμασία και η δημόσια παρουσίαση των θέσεων της ΔΗΜ.ΑΡ γίνεται σήμερα ακόμη περισσότερο επιτακτική δεδομένου του γεγονότος ότι με αποφάσεις των οργάνων και την πρωτοβουλία του Προέδρου να στείλει επιστολές προς τους όμορους πολιτικά χώρους έχουν ξεκινήσει οι «επίσημες» διαδικασίες διαλόγου που αφορούν τόσο για την ανασυγκρότηση του χώρου όσο και για τη προοπτική αριστερής διακυβέρνησης της χώρας.

 

-          Η αξιοποίηση της δυναμικής που δημιούργησαν τα σχήματα που υποστήριξε η ΔΗΜ.ΑΡ στις αυτοδιοικητικές εκλογές μέσα από την στήριξη τους για την αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών (δημοτικά σχήματα) και της περιφερειακής ανάπτυξης της χώρας (περιφερειακά σχήματα). Για το λόγο αυτό προτείνουμε να δημιουργηθούν στο πλαίσιο του πλήρως αναμορφωμένου Τομέα Αυτοδιοίκησης δύο δίκτυα που θα λειτουργούν παράλληλα αλλά και αλληλοτροφοδοτούμενα ώστε:

o   Να στηρίξουν τους αιρετούς στον τρόπο λειτουργίας τους ειδικά σε ότι αφορά θέματα που καθορίζει το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο με τρόπο οριζόντιο και ανεξάρτητα με τα ειδικά θέματα που αντιμετωπίζει κάθε περιοχή

o   Να παράγουν νέες ιδέες για τις δράσεις της Τοπικής και Περιφερειακής αυτοδιοίκησης για να εκπληρώσουν τον ρόλο τους με βάση τις αρχές και τις προτάσεις της ΔΗΜ.ΑΡ. όπως παρουσιάστηκαν προηγούμενα

o   Να διευρύνουν την επιρροή της ΔΗΜ.ΑΡ στις τοπικές κοινωνίες με στόχο τη δημιουργία ισχυρής βάσης της παράταξης του «δημοκρατικού σοσιαλισμού»

o   Να προτείνουν θεσμικές αλλαγές για την αναμόρφωση των δύο θεσμών ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις σημερινές ανάγκες των πολιτών και της χώρας.  

-          Η αξιοποίηση της δυναμικής που δημιούργησαν τα σχήματα που υποστήριξε η ΔΗΜ.ΑΡ στις συνδικαλιστικές εκλογές ώστε να λειτουργήσουν με βάση τις γενικές αρχές της ΔΗΜΑΡ περί του ευρύτερου και μακροχρόνιου δημοσίου συμφέροντος (και όχι για τη προάσπιση των κάθε είδους στενών συντεχνιακών διεκδικήσεων όπως γίνεται μέχρι σήμερα) συμβάλλοντας με τον τρόπο τους στην συνολικότερη αλλαγή.

Γιάννης Σπιλάνης

Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Μέλος ΚΕ ΔΗΜ.ΑΡ και ΣΕ ΑΡ.ΜΕ 

Υπάρχει λύση στην αμφισημία των θέσεων της ΔΗΜΑΡ, υπαρκτή ή κατασκευασμένη;

 Υπάρχει λύση στην αμφισημία των θέσεων της ΔΗΜΑΡ, υπαρκτή ή κατασκευασμένη;

Η κριτική που ασκήθηκε στη ΔΗΜΑΡ τόσο από εξωτερικούς παρατηρητές όσο και από πολλά μέλη της είναι ότι, ειδικά μετά την έξοδο από τη Κυβέρνηση, οι θέσεις της χαρακτηρίζονταν από αμφισημία και αυτό είχε αποτέλεσμα να θολώνεται το πολιτικό σήμα που εξέπεμπε με συνέπεια οι ψηφοφόροι να προτιμήσουν τις «ξεκάθαρες θέσεις» άλλων πολιτικών σχηματισμών, παλαιών και νέων. Η κριτική που ασκήθηκε ιδιαίτερα αφορούσε κυρίως γιατί εγκατέλειψε τη προσπάθεια για κυβερνητική σταθερότητα, αλλά και για τη κριτική προς τη δικομματική κυβέρνηση για θέματα που κατά τη διάρκεια της τρικομματικής φαινόταν ότι συναινούσε. Η απάντηση που δόθηκε κατ’επανάληψη φάνηκε να μην πείθει.   

Βέβαια όταν ερωτώνται οι ασκούντες αυτή τη συγκεκριμένη κριτική, δίνουν αντικρουόμενες απαντήσεις: αυτοί που προέρχονται από την κεντροαριστερά (συμπεριλαμβανομένων και των μελών της ΔΗΜΑΡ που πρόσκεινται στη «μεταρρυθμιστική τάση») υποστηρίζουν ότι η ΔΗΜΑΡ έχει πάρει αριστερή «κλίση» και αλληθωρίζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ όταν δεν ταυτίζεται μαζί του. Η άλλη πλευρά αναφέρεται σε δεξιά κλίση της ΔΗΜΑΡ με υιοθέτηση θέσεων μεταρρυθμιστικών που συμπλέουν προς τις φιλελεύθερες απόψεις. Τέλος οι της πλειοψηφίας θεωρούν ότι έβλαψε το «ούτε, ούτε» στη προσπάθεια διατήρησης ίσων(;) αποστάσεων τόσο από τον δεξιό φιλελεύθερο λαϊκισμό όσο και από τον ανεύθυνο αριστερό λαϊκισμό.

Κλασσική περίπτωση κριτικής απ’όλες τις πλευρές ήταν η επιλογή του «λευκού» σε πολλές ψηφοφορίες τόσο στη περίοδο της τριμερούς διακυβέρνησης όσο και τώρα με πλέον πρόσφατο παράδειγμα τη ψηφοφορία για ανάδειξη του Στουρνάρα σε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας: το λευκό αυτό ερμηνεύτηκε από τους μεν ως λοξοκοίταγμα προς την αριστερά (βλέπε ΣΥΡΙΖΑ), από τους δε ως ψήφος ανοχής σε όσους προβάλουν ως στόχο την «κυβερνητική σταθερότητα» με απώτερο στόχο τη προώθηση της κεντροαριστεράς, ενώ από τμήμα της πλειοψηφίας χαρακτηρίστηκε ως άτολμη, μη ξεκάθαρη θέση. Αδιέξοδο;

Είναι γεγονός ότι και οι πλέον σωστές και τεκμηριωμένες θέσεις (χωρίς να σημαίνει ότι πάντα υπάρχει αυτή η τεκμηρίωση αφού στη ΔΗΜΑΡ επιλέχθηκε η στρατηγική των σύντομων ανακοινώσεων – δελτίων τύπου, ως των πλέον επικοινωνιακών) είναι ευκολότατο να συκοφαντηθούν μέσα από αποκλίνουσες δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών, ειδικά όταν αυτές είναι σκόπιμες, δείχνοντας μια διαρκή αμφισημία. Τελικά η αμφισημία, πραγματική ή τεχνητή, ήταν σε μεγάλο βαθμό αιτία του ιδιαίτερα κακού αποτελέσματος των ευρωεκλογών.

Υπάρχει λύση; Κατά την άποψη μου μία και δύσκολη. Αυτή που θα ξεκαθαρίζει ότι η ΔΗΜΑΡ υποστηρίζει αποκλειστικά και σταθερά θέσεις που:

(ι) υπηρετούν ξεκάθαρα το δημόσιο συμφέρον αντί τα συμφέροντα των συντεχνιών που υπηρετούν συνηθέστατα οι πολιτικές των «αντίπαλων» πολιτικών χώρων (εφαρμοζόμενες από τη κυβερνητική πλειοψηφία και προτεινόμενες από τον ΣΥΡΙΖΑ ή υποστηριζόμενες από τους συνδικαλιστές του χώρου) και

(ιι) συνοδεύονται από αξιολόγηση των υφιστάμενων πολιτικών και προτάσεις για δημόσιες πολιτικές (με βάση τη προσέγγιση Μανιτάκη) για να εξυπηρετήσουν κατά προτεραιότητα τους χρήστες των υπηρεσιών και κατ’επέκταση το κοινωνικό σύνολο. Προφανώς οι πολιτικές αυτές περιλαμβάνουν και τα μέσα επίτευξης των στόχων στα οποία συμπεριλαμβάνονται υποχρεωτικά τα θέματα των εργαζομένων που συνδέονται με την αμοιβή τους, την διαρκή τους κατάρτιση, τις συνθήκες εργασίας.

Η επιλογή αυτής της θέσης ως κεντρικής σταθερής επιλογής της ΔΗΜΑΡ (υπάρχει στις θέσεις από το 1^ο συνέδριο αλλά δεν υπηρετήθηκε όπως έπρεπε) θα προσελκύσει πολίτες που αισθάνονται ότι ταλαιπωρούνται και ασφυκτιούν στη χώρα αυτή κυρίως από τη λειτουργία του δημόσιου τομέα, εκφράζοντας όμως παράπονα και για την ανεξέλεγκτη λειτουργία του ιδιωτικού τομέα που και αυτή οφείλεται στην «ανεπάρκεια» του δημόσιου. Οι πολίτες αυτοί υποστηρίζουν με έμφαση την ανάγκη ανατροπών στη λειτουργία ειδικά του κράτους και θα δουν θετικά μια τέτοια σταθερή και τεκμηριωμένη θέση.

Ορισμένα παραδείγματα:

(α) η λειτουργία των ΑΕΙ πρέπει να ικανοποιεί τους σκοπούς τους όπως είναι η παραγωγή νέας γνώσης μέσα από την έρευνα, η αναπαραγωγή και διάδοση της γνώσης μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία και η υπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών μέσα από την εφαρμογή της γνώσης στη λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας. Η ικανοποίηση των αναγκών των πάσης φύσεως εργαζομένων (ικανοποιητική αμοιβή και καλό περιβάλλον εργασίας) αποτελεί ενδιάμεσο στόχο και απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή υλοποίηση των στόχων.

(β) η λειτουργία των υπηρεσιών υγείας είναι η κάλυψη των πραγματικών αναγκών του πληθυσμού με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αλλά με το μικρότερο δυνατό λειτουργικό κόστος λαμβάνοντας πάντα υπόψη την ικανοποίηση των εργαζόμενων.

(γ) η λειτουργία της ακτοπλοϊας ως υπηρεσίας δημοσίου συμφέροντος πρέπει να λειτουργεί για να εξυπηρετεί τους χρήστες, τους επιβάτες κατοίκους των νησιών, επισκέπτες και επιχειρηματίες εξασφαλίζοντας βιωσιμότητα στις ακτοπλοϊκές επιχειρήσεις και σωστή αμοιβή μέσα σε ένα υγιεινό και ασφαλές περιβάλλον για τους εργαζόμενους.

(δ) η λειτουργία μιας δημόσιας υπηρεσίας έχει μοναδικό σκοπό ύπαρξης την ικανοποίηση των χρηστών, πολιτών ή/και επιχειρηματιών, ανάλογα το αντικείμενο της. Αν πχ. αδειοδοτεί επιχειρήσεις πρέπει να έχει διαφανείς κανόνες που να μην θίγουν το κοινωνικό σύνολο αλλά και να μην δημιουργούν άσκοπα κόστη στις επιχειρήσεις (επενδυτικά και λειτουργικά), διαδικασίες που να διευκολύνουν τη σωστή πληροφόρηση και την έναρξη λειτουργίας και τέλος συστηματικό έλεγχο της λειτουργίας της επιχείρησης με βάση τους κανόνες που έχουν τεθεί. Αυτό που παρατηρείται και συνεχώς καταγγέλλεται είναι η αδιαφάνεια των κανόνων, η έλλειψη ή/και η επιλεκτικότητα στην εξυπηρέτηση και στον έλεγχο.  

Μπορεί κανείς να παραθέσει πολλά παραδείγματα από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα και μάλιστα σε θέματα που δημιούργησαν ιδιαίτερες «τριβές» στο εσωτερικό της ΔΗΜΑΡ ή θεωρούνται ότι έπληξαν τη δημόσια εικόνα της ή ακόμη ότι απασχολούν έντονα τους πολίτες που δεν βλέπουν προτάσεις-λύσεις από τα κόμματα. Όμως αν η στρατηγική αυτή θεωρηθεί πρώτης προτεραιότητας, ακόμη και αν δημιουργήσει αντιδράσεις των οργανωμένων συμφερόντων σε καμία περίπτωση δεν πρέπει ανατρέπεται ευκαιριακά ως προτεραιότητα για κάλυψη των αναγκών των χρηστών και υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος. Επειδή κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην εμπορευματική/ανταγωνιστική οικονομία, με τη διαφορά ότι η ικανοποίηση του καταναλωτή επιβραβεύει τον παραγωγό αλλά και τον εργαζόμενο μέσα από την αγορά, ο ρόλος του κράτους είναι να βάλει τους κανόνες λειτουργίας των κρατικών μονοπωλίων όπου ακόμη διατηρούνται, είτε των υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος ανεξάρτητα αν παρέχονται από δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις στη πρώτη περίπτωση, ή τους κανόνες λειτουργίας της αμιγώς ιδιωτικής αγοράς ώστε να εξασφαλίζεται ο καταναλωτής και το δημόσιο συμφέρον.

Τι βλέπουμε στη χώρα μας; Τα κάθε είδους συμφέροντα και συντεχνίες –ανάλογα με τη πολιτική δύναμη που έχουν- να «επιβάλουν» τους κανόνες λειτουργίας σε βάρος των χρηστών και του μακροχρόνιου δημόσιου συμφέροντος. Πολλά και χρόνια παράπονα των χρηστών για κακές ή ακριβές υπηρεσίες υγείας, παιδείας, μεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας, δικαιοσύνης, ύδρευσης-αποχέτευσης, απορριμμάτων,  δηλαδή υπηρεσιών που χαρακτηρίζονται ως δημοσίου συμφέροντος, αλλά και καθαρά ιδιωτικών επιχειρήσεων που λειτουργούν ανεξέλεγκτα χωρίς να ικανοποιούν τους θεσμοθετημένους κανόνες λειτουργίας, ενώ συχνά υπάρχουν παράπονα για ανεξέλεγκτες τιμές των αγαθών και υπηρεσιών και μη ικανοποιητική ποιότητα τους.    

Τι κάνουν συνήθως τα κόμματα; Υπερασπίζονται φανερά ή κρυφά, ανάλογα με τη περίπτωση, τις πολυπληθείς ή/και ισχυρές συντεχνίες «χαιδεύοντας αυτιά» με ειδικές θεσμικές ρυθμίσεις, μισθολογικές αυξήσεις, παροχές σε είδος κλπ και τα ποικιλώνυμα συμφέροντα με παραχωρήσεις κάθε είδους που επιτρέπουν την αύξηση των κερδών τους (πχ. ειδικό φορολογικό καθεστώς, ανεξέλεγκτο σύστημα προμηθειών, ατελείς ελέγχους της αγοράς κλπ), πάντα σε βάρος των χρηστών και του δημόσιου συμφέροντος. Η ΔΗΜΑΡ οφείλει εδώ να λειτουργήσει ξεκάθαρα και χωρίς αμφισημία υπέρ των χρηστών και του δημόσιου συμφέροντος, βάζοντας:

(α) ξεκάθαρους μακροχρόνιους και άμεσους στόχους,

(β) χάραξη πολιτικής που να ικανοποιεί τους στόχους αυτούς,

(γ) σωστή διαδικασία για σωστές νομοθετικές ρυθμίσεις όταν χρειάζονται,

(δ) οργάνωση μηχανισμών δημόσιας λογοδοσίας των φορέων και αξιολόγησης διοικητικών μονάδων και ατόμων,

κλείνοντας τα αυτιά στις γνωστές σειρήνες που επιδιώκουν διατήρηση της αδιαφανούς και καθαρά πελατειακής λειτουργίας σε δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία, σχολεία, Πανεπιστήμια κλπ, προτάσσοντας «αριστερά» επιχειρήματα. Προφανώς δεν είναι στόχος η διάλυση τους μετά από την συκοφάντηση τους ή την ηθελημένα χρόνια πελατειακή λειτουργία τους όπως είναι η σημερινή κυβερνητική πολιτική στη πλειοψηφία των περιπτώσεων (ΕΡΤ, Πανεπιστήμια, υπηρεσίες Υγείας, υπηρεσίες λιμανιών-αεροδρομίων κλπ). Αυτή η πολιτική εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα και όχι το δημόσιο συμφέρον και την αναπτυξιακή στρατηγική της χώρας. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η εξυπηρέτηση του πολίτη και το δημόσιο συμφέρον δεν αποτελούν ούτε «ενδιάμεση», ούτε «αμφίσημη» θέση που δεν θέλει να στεναχωρήσει κανέναν. Αποτελεί ξεκάθαρη θέση με σαφείς προτεραιότητες. 

Είναι γεγονός ότι η προσπάθεια δημιουργίας ενός ενδιάμεσου πολιτικού χώρου ανάμεσα σε δύο λαϊκισμούς, το δεξιό και τον αριστερό, που:

(α) χρησιμοποιούν συνθήματα για να αγγίξουν το συναίσθημα αλλά όχι να ενεργοποιήσουν το μυαλό των πολιτών, την πολιτική σταθερότητα οι μεν και την αντιμνημονιακή – φιλοεργασιακή στρατηγική οι δε, και

(β) χρησιμοποιούν εκφράσεις για τη περιγραφή πολιτικών στόχων που ηχούν θετικά στα αυτιά των πολιτών όπως «αναβάθμιση της εκπαίδευσης», «επαναθεμελίωση του κράτους», «επανεκκίνηση της οικονομίας», «εξωστρέφεια της οικονομίας», «δημοσιονομική σταθερότητα», «αξιολόγηση και αξιοκρατία», «έλεγχος στο πολιτικό χρήμα» κλπ, ενώ στη πράξη εξυπηρετούν τους εκλογικούς τους στόχους προστατεύοντας ταυτόχρονα τα συμφέροντα που τους στηρίζουν (εφοπλιστές, εργολάβους, ΜΜΕ, συνδικαλιστές κλπ),

είναι εξαιρετικά δύσκολο. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να «ξεχωρίσει» ένα κόμμα για τις θέσεις του (και να μην κατηγορηθεί για αμφισημία σε ότι αφορά τους επιδιωκόμενους αν στόχος της προτεινόμενης πολιτικής είναι η προστασία εργαζομένων, η προστασία συμφερόντων, ή η προστασία πολιτών) χρησιμοποιώντας τις ίδιες ή παρόμοιες λέξεις και εκφράσεις.

Η επεξεργασία της στρατηγικής αυτής και η δημοσιοποίηση της είναι πρώτη προτεραιότητα αφού οι διεργασίες για συνεργασίες (προεκλογικές και μετεκλογικές) που φαίνεται ότι είναι προ των πυλών, πρέπει να διερευνηθούν με βάση τις παραπάνω θεμελιώδεις αρχές της ανανεωτικής αριστεράς που πρέπει να επικαιροποιηθούν ώστε να λάβουν υπόψη τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση, όσο και τις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας.

Στις επικείμενες διεργασίες-διαβουλεύσεις θα πρέπει να υπάρξουν ιεραρχημένες προτεραιότητες σε ότι αφορά τη δυνατότητα συγκλίσεων, ώστε ο διάλογος να μην είναι ούτε προσχηματικός, ούτε ατέρμονος:

-          Η προστασία του δημόσιου συμφέροντος και της εξυπηρέτησης του χρήστη έναντι των συμφερόντων συντεχνιών και ομάδων πίεσης με δημόσια λογοδοσία, αξιολόγηση, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα στη λειτουργία

-          Η αποκατάσταση του κράτους δικαίου και της λειτουργίας των θεσμών,

-          Η αλλαγή της αναπτυξιακής στρατηγικής με έμφαση στην εξωστρέφεια με βάση τη ποιότητα και τη καινοτομία και όχι τη μείωση του κόστους εργασίας

-          Ο έλεγχος επί του τραπεζικού συστήματος με βάση την κρατική ενίσχυση που κατεβλήθη ώστε να διαδραματίσει τον ρόλο του στην υποστήριξη της επιχειρηματικότητας μέσα από τη διοχέτευση ρευστότητας με αναπτυξιακή προοπτική

-          Ο αναπροσανατολισμός της οικονομικής πολιτικής (δημοσιονομική και φορολογική)

-          Η αναμόρφωση της κοινωνικής πολιτικής ώστε να γίνει αποτελεσματική μειώνοντας ουσιαστικά το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω από το ή κοντά στο όριο της φτώχειας και στον κοινωνικό αποκλεισμό

-          Η ριζική αναμόρφωση της λειτουργίας του κράτους με τη διατήρηση της χάραξης της εφαρμογής και της αξιολόγησης υλοποίησης της εθνικής (αλλά και της ευρωπαϊκής) πολιτικής στο κράτος (και την αποκεντρωμένη διοίκηση όπου απαιτείται) και την παραχώρηση όλων των αρμοδιοτήτων τοπικού επιπέδου στην αναμορφωμένη και ισχυρή αυτοδιοίκηση.

Η πορεία δεν θα είναι εύκολη, είναι όμως μονόδρομος όχι για τη διάσωση της ΔΗΜΑΡ, αλλά για την απαλλαγή της χώρας από τους λαϊκισμούς που έχουν μόνο εκλογικές σκοπιμότητες και διατήρηση του σάπιου κατεστημένου σε βάρος, ας το επαναλάβουμε ακόμη μια φορά, του δημοσίου συμφέροντος.

Γιάννης Σπιλάνης 

Και η λιμενική πολιτική .....στο πόδι;

ΚΑΙ Η ΛΙΜΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ……ΣΤΟ ΠΟΔΙ;

Διαβάζοντας πρόσφατο δημοσίευμα εφημερίδας της Λέσβου με αντικείμενο τη κρουαζιέρα, πληροφορηθήκαμε ότι συζητήθηκαν μεταξύ των εναλλακτικών λύσεων η κατασκευή ειδικής προβλήτας στο χώρο του υπάρχοντος λιμανιού είτε στο υπό μετεγκατάσταση λιμάνι και χρηματοδότηση του έργου από το ΕΣΠΑ 2. Σε πρόσφατη σύσκεψη για το ΕΣΠΑ 2 που έγινε στο Ν.Αιγαίο για ενημέρωση παλαιών και νέων αρχών ενόψει της υποβολής των περιφερειακών προγραμμάτων μέσα στον Ιούλιο, δηλώθηκε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο από την Διαχειριστική Αρχή ότι, με βάση αποφάσεις των αρμόδιων υπουργών, στο νέο ΕΣΠΑ δεν θα ενταχθούν έργα αεροδρομίων και λιμανιών γιατί αυτά βρίσκονται στη φάση της ιδιωτικοποίησης και ότι τα όποια έργα θα κατασκευαστούν από τους ιδιώτες που θα τα αναλάβουν.

Χωρίς ο συνδυασμός ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ να είναι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων των υποδομών, όπως έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει, μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση πως κυβερνητικοί αξιωματούχοι, όπως ο πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Λιμένων και ο Πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου Λέσβου κκ Μουτζούρης και Ζαμτράκης, «σχεδιάζουν» να προτείνουν έργα και διαδικασίες υλοποίησης τους σε αντίθεση με τη φιλοσοφία και τη δράση της κυβέρνησης που παραχώρησε τις υποδομές αυτές αλλά και μεγάλες περιοχές των λιμανιών στο ΤΑΙΠΕΔ με σκοπό την εκποίηση τους. Εκτός αν η συζήτηση γίνεται μόνο και μόνο για να γίνεται και να δημιουργούνται εντυπώσεις.

Με την ευκαιρία θα θέλαμε να απευθύνουμε, προς όποιον θεωρεί τον εαυτό του αρμόδιο για να απαντήσει, το ερώτημα για το ποια είναι αυτή τη στιγμή η λιμενική πολιτική στο Β.Αιγαίο. Είναι γνωστό ότι τα λιμάνια - που αποτελούν έργα απαραίτητα για την ανάπτυξη των νησιών αφού εξυπηρετούν εκτός από της ανάγκες μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων, τη κρουαζιέρα, τον θαλάσσιο τουρισμό και την αλιεία (επαγγελματική και ερασιτεχνική) – είναι έργα μεγάλου κόστους και πρέπει να κατασκευάζονται για τη κάλυψη πραγματικών αναγκών και όχι για εξυπηρέτηση πελατειακών σχέσεων. Αυτή τη στιγμή κατασκευάζεται το μεγάλο έργο στον Αη Στράτη (ύψους 17 εκατομμυρίων) που φανταζόμαστε ότι ως μοναδικό λιμάνι στο νησί θα έχει σχεδιαστεί για να καλύψει όλες τις παραπάνω ανάγκες, ολοκληρώνονται τα έργα στον Εύδηλο, παραδόθηκε το λιμάνι Βολισσού, προωθούνται τα έργα για το Σίγρι και τα Μεστά, ξεκινούν τα έργα της μαρίνας Αγ. Κηρύκου και του τουριστικού καταφυγίου στον Μαραθόκαμπο, αλλά έχουν μείνει ημιτελή τα έργα σε Βαθύ και Μύρινα αλλά και της μαρίνας Χίου, ενώ σχεδιάζονται νέα λιμάνια για Μυτιλήνη και Χίο εκτός των πολεοδομικών συγκροτημάτων. Ταυτόχρονα καταγράφονται διαρκώς και νέα αιτήματα για αναβάθμιση και άλλων λιμανιών που κρίνονται από ειδικούς και χρήστες ως ακατάλληλα για τις χρήσεις που έχουν ή απαραίτητα για την καλύτερη σύνδεση των νησιών με τη γύρω περιοχή.

Ερωτήματα προκαλούνται κατά πόσο όλα αυτά τα έργα εντάσσονται σε έναν συνολικό σχεδιασμό που:

- σε ότι αφορά στην ακτοπλοΐα, βασίζεται σε επιλογή συγκεκριμένης φιλοσοφίας όπως η δημιουργία δικτύου λιμανιών που είτε θα προωθεί το συντομότερο ταξίδι (πχ. Ευδηλος - Καρλόβασι και Μεστά – Σίγρι – Αη Στράτης - Μύρινα) είτε την προσέγγιση στις μεγάλες πόλεις (πχ. Χίο, Μυτιλήνη), αφού σήμερα φαντάζει ως πολυτέλεια η ύπαρξη παράλληλων δρομολογίων με προσεγγίσεις και στα 2 λιμάνια κάθε νησιού ακόμη και αν αφορά μόνο καλοκαιρινά δρομολόγια. Υπάρχει κάποια σχετική απόφαση, ποιος την έχει λάβει και με ποια διαδικασία θα ενεργοποιηθεί ώστε να υπάρξουν δρομολόγια; Αν όχι, τότε κάποια έργα φαίνονται άχρηστα.

- σε ότι αφορά στον θαλάσσιο τουρισμό, τα λιμάνια του Μούδρου στη Λήμνο, των Μολύβου-Πλωμαρίου-Μυτιλήνης στη Λέσβο, της Βολισσού και των Μεστών στη Χίο, των Βαθέως-Πυθαγορείου-Καρλοβάσου, Ευδήλου- Αγ. Κηρύκου σε Σάμο-Ικαρία και άλλα μικρότερα, φαντάζεται κανείς ότι θα έχουν ενταχθεί στο αντίστοιχο δίκτυο και ότι με τις κατάλληλες υποδομές και διαφήμιση θα δημιουργήσουν την δική τους αγορά προς όφελος των νησιών μας. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε αντιληφθεί κάποιο σχετικό σχεδιασμό. Μακάρι να μας διαψεύσουν. Τέλος,

- σε ότι αφορά στα λιμάνια κρουαζιέρας, θα πρέπει να προβλεφθεί η κατασκευή πλήρων λιμενικών και χερσαίων εγκαταστάσεων (γιατί όποιος νομίζει ότι με τη κατασκευή ενός «ντόκου» λύνει το πρόβλημα της ταυτόχρονης υποδοχής 2.500 τουριστών δεν θα γνωρίζει, ως όφειλε, ότι οι 100 επιβάτες των μικρών πλοίων από τη Τουρκία στενάζουν κάτω από τον καυτό ήλιο στα λιμάνια της Μυτιλήνης, της Χίου και του Βαθιού και μάλλον αγνοεί τι σημαίνει ποιοτική υποδοχή στη κρουαζιέρα σε έναν ανταγωνιστικό κόσμο) και θα έχει σχεδιαστεί η προσέλκυση των κρουαζιεροπλοίων στα νησιά μας, της Λήμνου συμπεριλαμβανόμενης. Παράλληλα φανταζόμαστε ότι έχει οργανωθεί η μεγιστοποίηση της δαπάνης των επισκεπτών στην έστω σύντομη παραμονή τους στα νησιά μέσα από την ανάδειξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Μπορεί να γίνει δημόσιο αυτό το σχέδιο για να το αξιολογήσουμε;

Με βάση τα προηγούμενα θα θέλαμε μια τεκμηριωμένη απάντηση για ολόκληρο τον σχεδιασμό της λιμενικής πολιτικής στο Β.Αιγαίο (και ας μην θεωρηθεί ως λιμενική πολιτική το ρίξιμο κυβικών μπετόν στη θάλασσα) και όχι απαντήσεις του τύπου που έδωσε ο απερχόμενος δήμαρχος Χίου όταν οι κάτοικοι της Βολισσού τον ρώτησαν προεκλογικά για το ποια θα είναι η χρήση του λιμανιού που ολοκληρώνονταν και απάντησε «για εξυπηρέτηση των αναγκών των κατοίκων», επιβεβαιώνοντας ότι πρακτικά πετάγονται λεφτά στη θάλασσα!!!!

Τέλος, θα θέλαμε η νεοεκλεγείσα περιφερειάρχης κα Καλογήρου να τοποθετηθεί με σαφήνεια σε όσα γράφονται και γίνονται σχετικά με την λιμενική πολιτική και να αναφερθεί για ότι έχει σχεδιάσει ο συνδυασμός της και πως προτίθεται να τα υλοποιήσει ώστε να συμβάλει στην αναπτυξιακή στρατηγική της Περιφέρειας.

Γιάννης Σπιλάνης

Συνδυασμός ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ

Ημέρα Περιβάλλοντος: Η κλιματική αλλαγή και η αναγκαιότητα για ριζικές αλλαγές στον σχεδιασμό.

Ημέρα Περιβάλλοντος: Η κλιματική αλλαγή και η αναγκαιότητα για ριζικές αλλαγές στον σχεδιασμό.

5^η Ιουνίου .

Μια μέρα Περιβάλλοντος που όμως μας υποδέχτηκε με σαφή τα δείγματα της κλιματικής αλλαγής μια και εδώ και μια εβδομάδα έχουμε βροχές εκτός εποχής, σαν να ήταν φθινόπωρο ή άνοιξη. Και όμως δεν φαίνεται να προβληματιζόμαστε για τις αλλαγές που έχουν ήδη γίνει στο παγκόσμιο κλίμα και ειδικότερα στο μοναδικό, όπως συνηθίζουμε να λέμε, κλίμα της Ελλάδας.

Οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, εδώ και χρόνια, για μεταβολές που έχουν ήδη αρχίσει ως συνέπεια της κλιματικής αλλαγής (πχ. αύξηση της μέσης θερμοκρασίας, ύψωση της στάθμης της θάλασσας, μείωση των βροχοπτώσεων, έντονα καιρικά φαινόμενα) και αναμένεται να ενταθούν στο άμεσο μέλλον, αν δεν αλλάξουμε πορεία. Για τα Νησιά του Αιγαίου το πρώτο και κύριο το πρόβλημα είναι του ΝΕΡΟΥ, όπως διαπιστώνεται και από το σχέδιο διαχείρισης του υδατικού διαμερίσματος Αιγαίου, που βρίσκεται σε διαβούλευση από τις 30 Μαΐου και προτείνει μια σειρά από αλλαγές στον τρόπο διαχείρισης του πολύτιμου αυτού για την επιβίωση μας αγαθού της φύσης.

Πέρασε όμως ο καιρός των διαπιστώσεων και των μεγάλων, αλλά κενών περιεχομένου και πράξεων, λόγων. Πρέπει να περάσουμε στη φάση της συντεταγμένης δράσης. Μιας δράσης που δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένα τα όσα κάναμε μέχρι χθες, σπαταλώντας και υποβαθμίζοντας  τα περιορισμένα συγκριτικά πλεονεκτήματα για την ανάπτυξη των νησιών μας, το ήπιο κλίμα μας και το μοναδικό μας περιβάλλον. Πόσο μάλλον, να το υποβαθμίζουμε σε τέτοιο βαθμό, που να απαιτούνται, στο όχι μακρινό πλέον μέλλον, έργα πολλών εκατομμυρίων προκειμένου να εξασφαλίσουμε με τεχνητό τρόπο, όσα η φύση μας χαρίζει πλουσιοπάροχα σήμερα. Βάζοντας επιπλέον σε κίνδυνο τις βασικές οικονομικές δραστηριότητες, όπως τη γεωργία, την αλιεία, τη κτηνοτροφία και τον τουρισμό.

Το νέο ΕΣΠΑ 2014-20 θέτει ανάμεσα στους υποχρεωτικούς στόχους του την προστασία του περιβάλλοντος, την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας στη χρήση των πόρων και την ενίσχυση της μετάβασης σε οικονομία χαμηλών ρύπων.

 Η επίτευξη αυτών των στόχων γίνεται μόνο με αλλαγή της αναπτυξιακής φιλοσοφίας και με στροφή στη βιώσιμη ανάπτυξη, γεγονός που απαιτεί στενή συνεργασία πολιτών, επιχειρήσεων και δημόσιου τομέα, και όχι απλά με την υλοποίηση κάποιων ασύνδετων μεταξύ τους έργων, όπως γίνεται μέχρι σήμερα.

Κατά τη πρόσφατη προεκλογική περίοδο, ο συνδυασμός «ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ»,  διατυπώνοντας το όραμα του για τη Περιφέρεια Β. Αιγαίου, κατέθεσε προτάσεις για «Πράσινα Νησιά» και για «Ποιοτικά Νησιά», βάζοντας το περιβάλλον στο κέντρο του προβληματισμού και της δράσης. Δυστυχώς όμως, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, στη προεκλογική περίοδο δεν έγινε καμιά απολύτως συζήτηση για όραμα και στρατηγική. Το περιβάλλον ήταν τελείως απόν από το σκεπτικό, ειδικά των «ισχυρών» της εκλογικής αναμέτρησης.

Η απερχόμενη περιφερειακή αρχή που μέχρι τη 31^η Αυγούστου έχει την ευθύνη για τον σχεδιασμό της επόμενης προγραμματικής περιόδου, ΔΕΝ άνοιξε κανένα ουσιαστικό δημόσιο διάλογο και διαβούλευση, ως όφειλε τόσο από τον Καλλικράτη όσο και από τις δεσμεύσεις της χώρας μας προς την ΕΕ, για το πώς θέλουμε τα νησιά μας το 2020 και μετά.

Αντίθετα,  τα ερωτήματα που είδαν πρόσφατα τη δημοσιότητα αφορούσαν το αν θα «χωρέσουν νέες υποδομές» στο νέο πρόγραμμα, αποδεικνύοντας την αδυναμία των «μηχανισμών» να αλλάξουν φιλοσοφία και να αντιληφθούν τις αιτίες, που μετά από 30 χρόνια αποτυχημένου αναπτυξιακού σχεδιασμού στην Ελλάδα, μας οδήγησαν στην τραγική σημερινή κατάσταση. Αδυναμία να καταλάβουν την πλήρη αποτυχία του τρέχοντος προγράμματος  και να κατανοήσουν ότι τα έργα υποδομής από μόνα τους δεν παράγουν ανταγωνιστικότητα, εξωστρέφεια και νέες θέσεις εργασίας, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ ανάπτυξης. ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ  άλλος σχεδιασμός που δεν θα θεωρεί το περιβάλλον εμπόδιο, αλλά θα το βλέπει ως ευκαιρία ανάπτυξης.

Καλούμε η κα Καλογήρου, ως επικεφαλής του συνδυασμού που κέρδισε τις εκλογές και θα διαχειριστεί το νέο ΕΣΠΑ,  να πάρει τις απαραίτητες πρωτοβουλίες ώστε ο διάλογος να γίνει έστω και την ύστατη στιγμή, πριν κατατεθούν οι οριστικές προτάσεις της Διαχειριστικής Αρχής στη Ευρωπαϊκή Ένωση στις 17 Ιουλίου.

Γιάννης Σπιλάνης

Επ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Συνδυασμός «ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ»