Το δικαίωμα να ζούμε στο τόπο μας, στη χώρα μας, στο πλανήτη μας με αξιοπρέπεια και ασφάλεια

 

Η ανάγκη για άμεση εφαρμογή των 17 Στόχων της Βιώσιμης Ανάπτυξης

 

Η παγκόσμια κοινότητα ζει τα τελευταία 20 χρόνια μια νέα περίοδο μεγάλων αναταράξεων (οικονομικές κρίσεις, πανδημίες, πόλεμοι με άμεση εμπλοκή των ισχυρών του πλανήτη, έντονα μεταναστευτικά ρεύματα) που έχουν εντείνει την ανασφάλεια μιας αυξανόμενης μερίδας πολιτών που ζει μέσα στο φόβο ακόμη και για την ίδια του τη ζωή. Παράλληλα  -και με ισχυρή αλληλεξάρτηση από αυτά αν όχι εξ αιτίας τους – οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες του πλανήτη (πετρελαϊκοί, χρηματοπιστωτικοί, κατασκευαστικοί, ναυτιλιακοί, ενεργειακοί, βιομηχανικοί, πληροφοριακοί κλπ) με τις επιχειρήσεις και τα funds τους έχουν εξαπολύσει μια επίθεση εναντίον του βασικού δικαιώματος των πολιτών για μια αξιοπρεπή ζωή μέσω της πλήρους επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού που βλέπει παντού μόνο κέρδη σε βάρος του πλανήτη και των κατοίκων του.

Η νέα τεχνολογία (διαδίκτυο, τεχνητή νοημοσύνη) αντί να χρησιμοποιηθεί για την απελευθέρωση των πολιτών από τις δυσκολίες της καθημερινότητας, χρησιμοποιείται ως εργαλείο έμμεσου ελέγχου και εξανδραποδισμού τους.

Το σύστημα διεθνούς συνεργασίας που θεμελιώθηκε μεταπολεμικά και έδωσε μια δημοκρατική ανάσα και μια ασφάλεια στο πλανήτη, βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση με την επικράτηση ξανά του κανόνα του ισχυρού και των κάθε είδους αυταρχισμών με καταπάτηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, των συλλογικών αγαθών, του δημόσιου συμφέροντος, της αξιοπρέπειας μας και τελικά της ίδιας μας της ζωής. Το «νέο σύστημα εξουσίας» έχει ταυτόχρονα καταφέρει να αλλοιώσει το σημαντικότερο κώδικα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, τις έννοιες των λέξεων, χρησιμοποιώντας τις για να τις απαξιώσει και για να σπείρει την απογοήτευση στους πολίτες ότι «όλοι ίδιοι είμαστε» και ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (ΤΙΝΑ).

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα νέο παγκόσμιο μεταναστευτικό κύμα προς περιοχές περισσότερο ασφαλείς και ελκυστικές για κατοικία και απασχόληση. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που «έχασε» 500 χιλιάδες εκπαιδευμένους νέους που δεν μπορούσαν να παραμείνουν στη χώρα, ενώ ταυτόχρονα η περιφέρεια φθίνει γιατί δεν έχει τις προϋποθέσεις να συγκρατήσει τον πληθυσμό της και ιδιαίτερα τους νέους.

 Η ανατροπή αυτής της κατάστασης απαιτεί αλλαγή των μηχανισμών αυταρχικής και αυθαίρετης εξουσίας σε μηχανισμούς προοδευτικής, δημοκρατικής διακυβέρνησης με τη δημιουργία τοπικών, εθνικών και παγκόσμιων δομών που θα έχουν ως αποστολή την εξασφάλιση της περιβαλλοντικής, κοινωνικής και οικονομικής ανθεκτικότητας με στόχο την ανθρώπινη ευημερία μέσα σε ένα υγιές περιβάλλον όπως περιγράφουν οι Παγκόσμιοι Στόχοι της Βιώσιμης Ανάπτυξης μέσα από μια αυξημένη και ισότιμη συνεργασία όλων των ενδιαφερόμενων μερών. Αυτό απαιτεί βελτίωση του κοινωνικού κεφαλαίου και ειδικά της δημιουργίας εμπιστοσύνης (και όχι του φόβου) προς τους θεσμούς που ειδικά στη χώρα μας και σε σύγκριση με το σύνολο των χωρών της δυτικής Ευρώπης βρίσκεται στα τάρταρα.

Σε μια προοδευτική διακυβέρνηση οφείλουμε να δώσουμε όραμα και προοπτική στα μέλη της κοινωνίας που αισθάνονται παραγκωνισμένα από το σύστημα. Να τους βοηθήσουμε να βρουν την αξιοπρέπεια τους που έχει χαθεί κάτω από τα θεσμικά, κοινωνικά και οικονομικά συντρίμμια που δημιούργησαν οι αυταρχικές και με νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό κυβερνήσεις που ενισχύθηκαν από τις αλλεπάλληλες κρίσεις. Και το όραμα αυτό είναι να υπηρετήσουμε το δικαίωμα να ζούμε στο τόπο μας, στη χώρα μας, στο πλανήτη μας με αξιοπρέπεια και ασφάλεια.

Ο ρόλος του αναπτυξιακού σχεδιασμού είναι να θέσει «προοδευτικούς» στόχους και χρησιμοποιήσει διαφορετικά εργαλεία (πχ. κοινωνική οικονομία) για να εξασφαλίσει περισσότερα και δικαιότερα κατανεμημένα οφέλη σε μια συντεταγμένη πορεία υλοποίησης του οράματος. Μια στρατηγική βιώσιμης ανάπτυξης μπορεί να έχει διαφορετικές και διαρκώς ενισχυόμενες δοσολογίες «βιωσιμότητας» με βάση τα όσα συμβαίνουν στον παγκόσμιο περίγυρο. Η καθυστέρηση της εφαρμογής τους δεν μπορεί να έχει ως δικαιολογία την απώλεια ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, αλλά αντίθετα η επιτάχυνση τους προσθέτει ανταγωνιστικότητα για μια χώρα που μπορεί να γίνει παγκόσμιο υπόδειγμα βιωσιμότητας και ελκυστικότητας.

Ο τόπος και οι συνθήκες κατοικίας δεν μπορεί να είναι απλά το αποτέλεσμα των μηχανισμών της αγοράς. Η παραμονή με ασφάλεια και αξιοπρέπεια στον τόπο που θέλει ο καθένας μας να ζήσει είναι δικαίωμα που μια προοδευτική διακυβέρνηση οφείλει να εξασφαλίζει.  Είναι το όραμα μας.